برای ناصرتقوایی و خنده‌هایش

آخر داستان را همان اول برای‌مان گفته بود. ما جور دیگری می‌خواستیم ببینیم. در همان فیلم اولش، «آرامش در حضور دیگران». آن‌جا که این دیالوگ را از زبان منوچهر آتشی گفت: «چه امیدی مانده؟ » او واقعیت را برای ما تصویر کرد اما دل‌مان می‌خواست باور کنیم امیدی مانده است.