رودخانهٔ فطرت در اعماق وجود هر انسانی جاری است؛ خداجو، تشنهٔ حقیقت و میل به سوی مبدأ پاک. اما بسیاری از ما، بیآنکه بدانیم، بر روی این رودخانه پل نمیزنیم. پلی که اهل بیت (ع) هستند؛ واسطهای رحمتگونه برای اتصال دل به خدا. این افراد را در اطرافمان میبینیم: مسلماناند، شیعهاند، اما نه نماز میخوانند، نه با اهلبیت انسی دارند. درگیر ظاهر و مد و تیپ و ناخن و رنگ مو شدهاند، اما شبها از بیخوابی و استرس و حجم قرصهای خواب شکایت دارند. نگاهشان پریشان و تهی از آرامش حقیقی است. آنها فطرت خود را خفه کردهاند …