میدان رزم در شاهنامه، فضایی است که در آن امر «مادی» و امر «نمادین» با هم گره میخورند. فردوسی با دقتی حیرتانگیز، جنگ را از سطحیترین لایه فنی (ابزار و تاکتیک) تا عمیقترین لایه معنایی (اراده ایزدی) واکاوی میکند. ریختشناسی نبرد در این حماسه، طیفی است که یکسوی آن کشمکشِ درونی و عضلانی دو انسان (کشتی) و سوی دیگر آن، مهندسیِ پیچیده لشکرهای عظیم قرار دارد.