گلایه بیماران از ارجاع‌های پرهزینه در بیمارستان «داران»

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها- اعظم عبداللهی: سلامت از نخستین حقوق بنیادین انسان است، حقی که نه بخشنامه می‌شناسد نه جغرافیا، با این حال در دل محروم‌ترین مناطق غرب استان اصفهان این حق بدیهی گاه به امتیازی دست نیافتنی تبدیل می‌شود.

بیمارستان شهید رجایی داران، تنها مرکز درمانیِ حدود ۲۸ روستا و ۲ شهر پیرامونی است. شریانی حیاتی که هزاران خانواده برای بقا به آن وابسته‌اند اما امروز همین شریان خود گرفتار تنگی نفس است.

در جایی که باید امید به درمان تزریق شود بیماران با نسخه‌هایی مواجه می‌شوند که مقصدشان نه اتاق‌های تشخیص دولتی بلکه مراکز خصوصی شهرهای مجاور است، نسخه‌هایی که هزینه مسیرهای پرمخاطره و فشار روانی ضمیمه ناگسستنی آن‌ها است.

درمان دولتی، ارجاع خصوصی

در روزهایی که باران و برف جاده‌های کوهستانی فریدن را لغزنده کرده بیماران مجبورند برای خدماتی ساده مانند MRI یا برخی آزمایش‌های تشخیصی کیلومترها مسیر طی کنند. موضوع فقط یک جابجایی نیست مسئله سلب دسترسی به خدماتی است که تجهیزات آن با هزینه بیت‌المال در همان بیمارستان وجود دارد.

الناز اصلانی، یکی از شهروندان این منطقه در گفتگو با خبرنگار مهر می‌گوید: برای یک MRI ساده باید به شهر مجاور برویم. هم هزینه رفت و آمد بالاست، هم خطر جاده در این هوا. انگار سلامت ما اصلاً اولویت ندارد. برای کسی مثل من این فقط یک آزمایش نیست شروع یک بحران مالی است.

شهروند دیگری با گلایه‌ای مشابه می‌افزاید: سال‌ها آزمایش‌هایمان را همین‌جا انجام می‌دادیم. ناگهان پزشک گفت هزینه نکنید، بروید شهر دیگر. ما خودرو نداریم چه کسی پاسخ این فشار مالی را می‌دهد؟ چرا چیزی که دیروز استاندارد بود، امروز ناکافی تلقی می‌شود؟

این پرسش، به دغدغه‌ای فراگیر تبدیل شده است: در کدام ماده قانونی پزشک مجاز است بیمار را از دریافت خدمات تشخیصی در بیمارستان دولتی محروم کند؟

زیرمیزی؛ زخمی بر اخلاق پزشکی

اجبار غیررسمی بیماران به مراجعه به بخش خصوصی تنها یک نارضایتی اداری نیست این رویه مرزهای اخلاق پزشکی را مخدوش می‌کند. وقتی بیمار احساس می‌کند برای دریافت خدمات استاندارد باید هزینه‌ای خارج از چارچوب رسمی بپردازد، اعتماد عمومی فرومی‌ریزد و شائبه زیرمیزی جان می‌گیرد.

این مسئله در بخش زایمان ابعاد نگران‌کننده‌تری می‌یابد. در شرایطی که سیاست‌های کلان کشور بر جوانی جمعیت و تشویق فرزندآوری تأکید دارد، فشار مالی بر مادران باردار و دریافت مبالغ غیرقانونی نتیجه‌ای جز افزایش اضطراب و افسردگی مادران ندارد و سلامت روان نخستین قربانی این چرخه معیوب است.

تا زمانی که نظارت مؤثر، شفافیت مالی و پاسخگویی صنفی در نظام درمانی نهادینه نشود، شعار حمایت از بیمار و خانواده در حد کلمات باقی خواهد ماند.

خانم ابراهیمی که فرزندش را به تازگی به دنیا آورده با اشاره به اینکه همه پزشکان زنان و زایمان برای انجام زایمان زیرمیزی دریافت می‌کنند، ادامه می‌دهد: افراد توانمندتر سکه می‌دهند و افرادی که توانایی کمتری دارند، کارت هدیه و این یک اجبار است تا فرزندی که ۹ ماه حمل کرده‌ایم را با دقت و سلامت بیشتر به دنیا بیاورند.

پاسخ‌ها، وعده‌ها و انتظار مردم

مهدی ابن نصیر، رئیس بیمارستان شهید رجایی داران در گفتگو با مهر از کمبود پزشک گلایه دارد و می‌گوید: در برخی رشته‌ها با کمبود پزشک متخصص مواجه هستیم و این موضوع بارها در جلسات با دانشگاه علوم پزشکی مطرح شده است با وجود این کمبودها مطب‌های تخصصی فعال بوده و هیچ خدمت تخصصی متوقف نشده است.

وی با اشاره به مشکلات زیرساختی می‌افزاید: درمانگاه‌های تابعه بیمارستان با چالش‌هایی روبه‌رو هستند که به صورت مستمر گزارش شده است. پروژه تعمیرات اساسی اتاق عمل که پروژه‌ای فنی و پیچیده است با جدیت در حال اجراست تا استانداردهای لازم برای جراحی فراهم شود.

ابن‌نصیر صراحتاً تأکید می‌کند: هیچ پزشک یا مرکز درمانی حق ندارد بیمار را مجبور به انجام خدمات تشخیصی خارج از شهرستان کند. تصمیم باید صرفاً بر اساس نظر علمی و نیاز واقعی بیمار باشد.

وی در پاسخ به سوال مهر در خصوص دریافت مبالغ غیرقانونی و یا همان زیرمیزی می‌گوید: اختیار مستقیم رسیدگی انضباطی با من نیست اما بیمارانی که با زیرمیزی مواجه شده‌اند، می‌توانند شکایت خود را به واحد نظارت بر درمان یا سازمان نظام پزشکی ارائه دهند.

پیگیری تأمین دستگاه MRI برای بیمارستان شهید رجایی

در سطحی کلان‌تر، حجت‌الاسلام اسماعیل سیاوشی، نماینده مردم فریدن بزرگ، از پیگیری‌های گسترده خبر می‌دهد و به مهر می‌گوید: تأمین دستگاه حیاتی MRI برای بیمارستان شهید رجایی داران در دستور کار قرار گرفته و تصمیمات مؤثری برای تسریع در راه‌اندازی آن اتخاذ شده است.

سلامت، ستون عدالت اجتماعی است اما عدالت بدون نظارت فقط یک شعار است. امروز چشم امید مردم غرب استان اصفهان به تحقق وعده‌ها و پایان دوگانگی میان درمان دولتی و اجبار خصوصی دوخته شده است امیدی که اگر محقق نشود فاصله بیمار و درمان، هر روز عمیق‌تر خواهد شد.