بازار
فایننشال تایمز نوشت: در خیابان انقلاب تهران، کافه «لفپه»، جایی که آشپزخانه‌ای با طراحی باز در کنار دیوارهای آجریِ بدون پوشش قرار گرفته، این مکان در دشوارترین روزها پناهگاهی آرام برای مشتریانش بوده است. سارا کاظمی، یکی از بنیان‌گذاران این کافه، می‌خواهد آنجا پناهگاهی امن باشد.
به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: او در حالی که پشت یکی از میزهای فضای باز کافه نشسته بود، گفت: «در طول جنگ، بعد از هر بمباران سنگین، کافه ما بسیار شلوغ می‌شد. نبرد ما این است که درهای کافی‌شاپ را باز نگه داریم.»
در سراسر تهران، کافه‌ها رونق گرفته‌اند؛ همان‌طور که سالن‌های تئاتر، سینماها و گالری‌های هنری نیز با استقبال مواجه شده‌اند. شهروندان طبقه متوسط تلاش می‌کنند از آنچه وقفه‌ای موقت در بمباران‌های جنگ آمریکا و اسرائیل می‌دانند، نهایت استفاده را ببرند؛ جنگی که در ماه فوریه آغاز شد.
برای بسیاری، نوشیدن یک فنجان قهوه فرصتی برای فاصله گرفتن از واقعیت‌های روزمره است. به گفته شهروندان، در شرایطی که آینده کشوری گرفتار جنگ نامعلوم است و اقتصاد آن با بحرانی عمیق دست‌وپنجه نرم می‌کند، لذت‌های کوچک زندگی اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.
مریم، مهندس کامپیوتر ۳۵ ساله، گفت: «رفتن به کافی‌شاپ آخرین لذتی است که حالا برایمان باقی مانده است. سعی می‌کنم دست‌کم هفته‌ای یکبار به کافه بروم تا زیر فشارهای اقتصادی و روانی کاملاً از پا نیفتم.»
فرهنگ کافه‌نشینی در ایران ریشه‌های عمیقی دارد، اما شکل مدرن امروزی آن نسبتاً نوظهور است. قهوه‌خانه‌های سنتی ایران که قرن‌ها با نام «قهوه‌خانه» شناخته می‌شدند، محل داستان‌گویی، گفت‌وگوهای سیاسی و تعاملات اجتماعی بودند؛ هرچند عمدتاً مردان در آنها حضور داشتند.
امروزه کافه‌های مدرن تهران از نظر ظاهر تفاوت چندانی با کافی‌شاپ‌های مُد روز در سایر نقاط جهان ندارند. این کافه‌ها مملو از مردان و زنان جوانی هستند که درباره تازه‌ترین افتتاحیه‌های گالری‌های هنری یا اجرای یک نمایش جدید گفت‌وگو می‌کنند.
البته این روزها گفت‌وگوها اغلب به احتمال وقوع دوباره یک جنگ تمام‌عیار نیز کشیده می‌شود. دشواری‌های فزاینده اقتصادی نیز بخش دیگری از این گفت‌وگوهاست. …
