بازی‌سازی به عنوان یک صنعت جدی و اشتغال‌زا دیده نمی‌شود

آرمین حافظ بازی‌ساز در گفت‌وگو با خبرنگار مهر با اشاره به مهم‌ترین مشکلات پیش روی بازی‌سازان گفت: یکی از مهم‌ترین مشکلات، بحث اینترنت و قطعی‌های مکرر است. این مسئله مستقیماً روی توانایی ما برای ارتباط با بازارهای بین‌المللی تأثیر می‌گذارد.

وی ادامه داد: وقتی نتوانیم بازی‌های برخط را به خوبی پشتیبانی کنیم یا به‌روزرسانی‌ها را به موقع ارائه دهیم، عملاً از رقابت در سطح جهانی جا می‌مانیم. مشکل دیگر، مسائل مالی است که تقریباً همه بازی‌سازان با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

این بازی‌ساز در پاسخ به این پرسش که با این محدودیت‌ها چگونه کار می‌کنند، گفت: مهم‌ترین راهکار، دریافت حمایت‌های مالی و زیرساختی است؛ چه از سوی دولت و چه از طرف بخش خصوصی. اگر نهادهای دولتی برای بهبود زیرساخت اینترنت اقدام کنند و بخش خصوصی هم پای کار بیاید، ما می‌توانیم بازی‌های آنلاین باکیفیت‌تری بسازیم و پشتیبانی بهتری از آنها داشته باشیم.

حمایت‌ها لزوماً نباید کاملاً مالی باشند

وی درباره نگرانی از ورود دولت به این صنعت و احتمال سفارشی‌سازی اظهار کرد: این نگرانی کاملاً به‌جایی است. برای اینکه یک صنعت روی پای خود بایستد، ابتدا به یک حمایت اولیه نیاز دارد. در ایران، به دلیل محدودیت‌هایی که برای سرمایه‌گذاری خارجی وجود دارد، این حمایت اولیه باید توسط دولت انجام شود. اما نکته مهم این است که حمایت‌ها لزوماً نباید کاملاً مالی باشند. دولت می‌تواند با فراهم کردن بسترهای مناسب برای انتشار بازی‌ها و ایجاد ارتباط مستقیم بین بازی‌ساز و مخاطب، نقش مؤثری ایفا کند.

حافظ ادامه داد: البته این نگرانی وجود دارد که بخشی از این صنعت همیشه وابسته به حمایت‌های دولتی بماند، اما واقعیت این است که در شرایط فعلی، بدون این حمایت‌ها، بقا و رشد برای بسیاری از استودیوها بسیار دشوار است.

وی یادآور شد: مطالبه ما ایجاد یک اکوسیستم پایدار است. حمایت‌هایی که صرفاً مالی نباشند، بلکه زیرساختی باشند. بستری فراهم شود که بازی‌ها بتوانند به راحتی منتشر شوند و به دست مخاطب برسند. همین که ارتباط بین بازی‌ساز و بازیکن تسهیل شود، خودش یک حمایت بزرگ است.

این بازی‌‎‌ساز گفت: مهم این است که شرایطی فراهم شود که بتوانیم کارمان را به بهترین شکل انجام دهیم و از مهاجرت نیروهای جوان و با استعداد جلوگیری کنیم. متأسفانه بسیاری از نیروهای با تجربه به دلیل مشکلات موجود مهاجرت می‌کنند و این خلأ را نیروهای جوان تازه‌وارد از دانشگاه‌ها پر می‌کنند که خودشان نیازمند آموزش و زمان برای کسب تجربه هستند.

وی با اشاره به ظرفیت‌های مغفول‌مانده در صنعت بازی‌سازی ایران تأکید کرد: ما نیروهای جوان و خلاقی داریم که با حداقل امکانات، ایده‌های بزرگ و نوآورانه‌ای در سر می‌پرورانند. اما متأسفانه نبود یک نقشه راه مشخص و حمایت‌های ناپیوسته، باعث می‌شود بسیاری از این استعدادها یا به حاشیه رانده شوند یا در نهایت راهی جز مهاجرت پیدا نکنند.

در سطح کلان بازی‌سازی به عنوان یک صنعت اشتغال‌زا دیده نمی‌شود

حافظ گفت: اگر بستر مناسبی برای رشد فراهم شود، صنعت گیم ایران می‌تواند نه‌تنها در بازار داخلی، بلکه در سطح منطقه و حتی جهان حرفی برای گفتن داشته باشد. نمونه‌های موفقی هم داشته‌ایم که نشان می‌دهد این توانایی وجود دارد، اما نیازمند نگاه بلندمدت و سرمایه‌گذاری پایدار است.

وی با اشاره به به نقش فرهنگ‌سازی و آگاهی‌بخشی درباره ظرفیت‌های صنعت گیم گفت: یکی از مشکلات ما این است که هنوز در سطح کلان، بازی‌سازی به عنوان یک صنعت جدی و اشتغال‌زا دیده نمی‌شود. بسیاری از مسئولان و حتی عموم مردم، بازی‌های رایانه‌ای را صرفاً یک سرگرمی می‌دانند و از ظرفیت‌های اقتصادی، فرهنگی و هنری آن غافل هستند. این نگاه باید تغییر کند. اگر رسانه‌ها و نهادهای فرهنگی به کمک بیایند و اهمیت این صنعت را به جامعه نشان دهند، هم سرمایه‌گذاران بیشتری جذب می‌شوند و هم زمینه برای دیپلماسی فرهنگی از طریق بازی‌های رایانه‌ای فراهم می‌شود.