پارادوکس‌های اخلاقی بی‌پایان جنگ غزه

انجام عملیات نظامی گسترده برای بازیابی جسد یک صهیونیست، یک پارادوکس اخلاقی وحشتناک را آشکار می‌کند: پزشکی قانونی دقیق برای جسد یک صهیونیست و گور‌های دسته جمعی و هویت گمشده برای ساکنان سرزمین اشغال و بمباران‌شده.

به گزارش الجزیره، ارتش رژیم صهیونیستی برای یافتن جسد یک صهیونیست ناوگانی از تانک‌ها، پهپاد‌ها و آنچه مردم محلی آن را «ربات‌های انفجاری» توصیف کردند، به‌کار گرفت.

آن‌ها یک محله را به «منطقه کشتار» تبدیل کردند، تقریبا ۲۰۰ قبر فلسطینی را کندند و ۴ غیرنظامی را به شهادت رساندند.

تمرکز این نیروی عظیم بر ران گویلی، پلیس صهیونیستی که بیش از ۲ سال پیش کشته شد، آخرین زندانی صهیونیست در غزه پس از بیش از ۲ سال جنگ نسل‌کشی رژیم صهیونیستی علیه این منطقه محاصره‌شده بود.

بازیابی جسد این صهیونیست در دوشنبه گذشته توسط بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، به‌عنوان پیروزی مورد ستایش قرار گرفت، اما فقط چند متر دورتر از جایی که بقایای گویلی با دقت استخراج شد، واقعیتی بسیار متفاوت و وحشتناک همچنان ادامه دارد.

طبق گزارش کمیته ملی مفقودین، بیش از ۱۰ هزار فلسطینی همچنان زیر آوار غزه و در سکوت، گم‌شده و بی‌هویت در حال تجزیه شدن هستند.

خانواده‌ها برای عزیزان ناپدید و مرده خود سوگواری می‌کنند؛ هیچ ربات انفجاری راه را برای آن‌ها باز نمی‌کند، هیچ تیم پزشکی قانونی برای شناسایی آن‌ها پرواز نمی‌کند و هیچ اعتراض جهانی برای یافتن آن‌ها صورت نمی‌گیرد و رسانه‌های بین‌المللی برای انتشار اخبار مربوط به آن‌ها عجله‌ای ندارند.

کندن گورستان البطش در محله التفاح شهر غزه به نمادی از یک استاندارد دوگانه مرگ‌بار تبدیل شده است: جهانی که در آن یک جسد صهیونیست توجه یک ارتش را به خود جلب می‌کند، در حالی که با هزاران جسد فلسطینی به‌عنوان بخشی از چشم‌انداز آخرالزمانی و ویران‌شده رفتار می‌شود.

ایجاد منطقه کشتار در اطراف گورستان فلسطینی

خمیس الریفی، خبرنگاری در غزه که از نزدیکی محل حمله گزارش تهیه می‌کرد، جزئیات مقیاس نیروی مورد استفاده برای محاصره منطقه را شرح داد.

الریفی گفت: این حمله با انفجار ربات‌ها و حمله‌های هوایی برای پاکسازی مسیر تانک‌ها آغاز شد؛ نزدیک شدن به گورستان غیرممکن بود، زیرا تانک‌ها یک محیط مرگ‌بار را ایجاد کرده و به هر چیزی که حرکت می‌کرد، شلیک می‌کردند.

الریفی از موقعیت خود در نزدیکی «خط زرد»، منطقه حائل خودخوانده رژیم صهیونیستی در داخل غزه، «دیواری از آتش» را توصیف کرد که توسط توپخانه و هلیکوپتر‌ها برای محافظت از واحد‌های مهندسی ایجاد شده بود.

در داخل این منطقه بسته، شاهدان و فیلم‌های ویدیویی که بعدا به دست آمد، نشان داد که نیرو‌ها ۲ روز را صرف زیر و رو کردن خاک کردند.

الریفی گفت: آن‌ها حدود ۲۰۰ قبر را حفر کردند؛ آن‌ها شهدا را بیرون کشیدند، آن‌ها را یکی یکی آزمایش کردند تا اینکه جسد را پیدا کردند.

این اختلاف درپی آن حادثه بیشتر مشهود بود؛ بقایای گویلی برای دفن آبرومندانه در اراضی اشغالی با هواپیما منتقل شد؛ با وجود این، اجساد فلسطینی‌ها به دست بولدوزر‌ها سپرده شد.

الریفی گفت: وقتی شهروندان پس از عقب‌نشینی به منطقه رفتند، شهدا را دیدند که به‌طور تصادفی توسط بولدوزر‌ها با شن پوشانده شده بودند؛ برخی از اجساد هنوز روی سطح قابل مشاهده بودند.

غزه؛ بزرگ‌ترین گورستان جهان

در حالی که رژیم صهیونیستی از فناوری ماهواره‌ای و آزمایشگاه‌های DNA برای بستن پرونده ماموریت خود استفاده کرد، خانواده‌های فلسطینی حتی از تجهیزات اولیه حفاری نیز محروم هستند.

سخنگوی کمیته ملی مفقودین غزه، نوامبر گذشته اظهار کرد که غزه به بزرگ‌ترین گورستان جهان تبدیل شده است.

وی گفت: این شهدا زیر آوار خانه‌هایشان دفن شده‌اند، بدون اینکه آخرین کرامتشان حفظ شود؛ بی‌عدالتی مهلک جامعه بین‌المللی که منابع را برای اسرای صهیونیست بسیج کرده و در عین حال مانع ورود تجهیزات سنگین دفاع مدنی مورد نیاز برای بازیابی قربانیان فلسطینی شده، آشکار است.

مصطفی برغوثی، دبیرکل ابتکار ملی فلسطین، در این رابطه گفت که اگرچه به حق هر خانواده‌ای برای دفن اجسادشان احترام می‌گذارد، اما این تضاد اجتناب‌ناپذیر است؛ وی تاکید کرد: عدم برخورد برابر، عدم احترام به فلسطینی‌ها به‌عنوان انسان‌های برابر، واقعاً شگفت‌انگیز است.

هزینه‌ای که با خون پرداخت می‌شود

طنز تلخ این ماموریت رژیم صهیونیستی این است که قربانیان جدیدی ایجاد کرده است؛ صبح سه‌شنبه، هنگامی که ساکنان برای بررسی قبر‌های عزیزانشان به گورستان تخریب‌شده نزدیک می‌شدند، رژیم صهیونیستی دوباره آتش گشود.

الریفی با اشاره به اینکه یکی از آن ها، یوسف الریفی از بستگانش، صرفا برای بررسی ویرانی‌های به‌جا مانده رفته بود، گفت: امروز صبح ۴ نفر در این منطقه به شهادت رسیدند.

رژیم صهیونیستی در تلاش خود برای پایان دادن به فصلی ناخوشایند که از اکتبر ۲۰۲۳ (مهر ۱۴۰۲) آغاز شد، در سال ۲۰۲۶ قبر‌های جدیدی گشود؛ این عملیات به‌عنوان نمونه‌ای کوچک و تاریک از کل جنگ عمل می‌کند: تقدس زندگی و مرگ یک طرف به قیمت مطلق مرگ طرف دیگر حفظ می‌شود.