رکوردشکنی جنایت‌های ارتش و شهرک‌نشینان صهیونیست در کرانه باختری

این هفته، کابینه رژیم صهیونیستی طرحی را برای تعیین مناطق وسیعی از کرانه باختری اشغالی به‌عنوان اموال این رژیم تصویب کرده و بار اثبات مالکیت زمین‌های خود را به فلسطینی‌ها واگذار کرد.

این تصمیم که حق تعیین سرنوشت مردم فلسطین را تضعیف می‌کند، محکومیت منطقه‌ای را به دنبال داشته است و بسیاری آن را به‌عنوان یک الحاق بالفعل توصیف می‌کنند که طبق قوانین بین‌المللی غیرقانونی است.

در سال‌های اخیر، رژیم صهیونیستی تهاجم‌های نظامی خود را تشدید کرده، شهرک‌های غیرقانونی را گسترش داده و خانه‌های فلسطینی‌ها را تخریب کرده است که همه این‌ها بخشی از مجموعه اقدام‌های تهاجمی برای سرقت بیشتر زمین‌های فلسطینی‌ها است.

در مجموع، دست‌کم ۳۷ هزار و ۱۳۵ فلسطینی در سال ۲۰۲۵ در سراسر کرانه باختری اشغالی آواره شده‌اند که طبق آمار جمع‌آوری‌شده توسط دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل (OCHA)، در بحبوحه تهاجم‌های نظامی رژیم صهیونیستی و حمله‌های شهرک‌نشینان صهیونیست، رکوردی بی‌سابقه است.

طبق گزارش آژانس امداد و کاریابی سازمان ملل برای پناهندگان فلسطینی (UNRWA)، حمله‌های نظامی رژیم صهیونیستی دست‌کم ۳۳ هزار و ۳۶۲ فلسطینی را از ۳ اردوگاه پناهندگان شمالی آواره کرده است: «جنین» (۱۲۵۵۷)، طولکرم (۱۱۸۶۲) و نور شمس (۸۹۴۳).

علاوه بر کسانی که در جریان عملیات نظامی رژیم صهیونیستی آواره شده‌اند، دست‌کم ۳ هزار و ۷۷۳ نفر به دلیل تخریب خانه‌ها توسط رژیم صهیونیستی، خشونت شهرک‌نشینان صهیونیست و محدودیت‌های دسترسی مجبور به ترک خانه‌های خود شده‌اند.

استان‌های کرانه باختری که بیشترین تعداد جابجایی اجباری را داشته‌اند عبارتند از:

رام‌الله و البیره: ۸۷۰، قدس: ۸۴۱، الخلیل: ۴۴۶، نابلس: ۴۰۷، بیت‌لحم: ۳۹۷، طوباس: ۲۹۲، سلفیت: ۱۵۰، اریحا: ۱۳۵، جنین: ۱۱۰، طولکرم: ۶۵، قلقیلیه: ۶۰.

چرا بیشتر تخریب‌ها و حمله‌ها در منطقه C انجام می‌شود؟

به‌عنوان بخشی از توافق‌نامه اسلو در سال ۱۹۹۳ که توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین (PLO) و رژیم صهیونیستی امضا شد، کرانه باختری اشغالی به ۳ منطقه A، B و C تقسیم شد.

این امر منجر به تشکیل تشکیلات خودگردان فلسطین (PA یک نهاد اداری که امنیت داخلی، اداری و امور غیرنظامی فلسطین را در مناطق خودمختار، برای یک دوره موقت ۵ ساله اداره می‌کند) شد.

منطقه A در ابتدا ۳ درصد از کرانه باختری را تشکیل می‌داد و تا سال ۱۹۹۹ به ۱۸ درصد افزایش یافت؛ منطقه B حدود ۲۲ درصد از کرانه باختری را تشکیل می‌دهد؛ در هر ۲ منطقه، در حالی که تشکیلات خودگردان فلسطین مسئول آموزش، بهداشت و اقتصاد است، رژیم صهیونیستی کنترل کامل امنیت خارجی را در دست دارد، به این معنی که این رژیم حق ورود به هر زمان را برای خود محفوظ می‌دارند.

منطقه C  حدود ۶۰ درصد از کرانه باختری را تشکیل می‌دهد؛ طبق توافق اسلو، قرار بود کنترل این منطقه به تشکیلات خودگردان فلسطین واگذار شود؛ در عوض، رژیم صهیونیستی کنترل کامل بر تمام امور، ازجمله امنیت، برنامه‌ریزی و ساخت‌وساز را در اختیار دارد و انتقال کنترل به تشکیلات خودگردان فلسطین هرگز اتفاق نیفتاد.

اگرچه منطقه C کم‌جمعیت‌ترین بخش کرانه باختری است و حدود ۳۰۰ هزار فلسطینی در مقایسه با حدود ۳ میلیون نفر در مناطق A و B دارد، اما بیشتر تخریب خانه‌ها و حمله‌های شهرک‌نشینان در آنجا رخ می‌دهد، زیرا تحت کنترل کامل نظامی و اداری رژیم صهیونیستی است.

اداره عمران رژیم صهیونیستی به‌ندرت به فلسطینی‌ها در این منطقه مجوز ساخت و ساز می‌دهد، بنابراین تقریبا تمام ساخت‌وساز‌ها غیرقانونی تلقی شده و در معرض تخریب قرار می‌گیرند.

تعداد بی‌سابقه حمله‌های شهرک‌نشینان صهیونیست

از زمان آغاز جنگ نسل‌کشی رژیم صهیونیستی علیه غزه در اکتبر ۲۰۲۳ (مهر ۱۴۰۲)، خشونت شهرک‌نشینان صهیونیست در کرانه باختری اشغالی به‌طور پیوسته افزایش یافته است.

طبق داده‌های دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل، شهرک‌نشینان در ۲۸ ماه گذشته بیش از ۳ هزار و ۷۰۰ بار به فلسطینی‌ها در کرانه باختری اشغالی حمله کرده‌اند.

تعداد حمله‌های شهرک‌نشینان از سال ۲۰۱۶ به‌شدت افزایش یافته، به‌طوری که در سال ۲۰۲۲، حدود ۸۵۲ مورد، در سال ۲۰۲۳ هزار و ۲۹۱ مورد، در سال ۲۰۲۴ هزار و ۴۴۹ مورد و در سال ۲۰۲۵، هزار و ۸۲۸، ۱۸۲۸ ثبت شده است.

براساس داده‌های دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل تمام استان‌های کرانه باختری در طول سال گذشته به طور متوسط با ۵ حمله شهرک‌نشینان صهیونیست در طول روز مواجه بوده‌اند.

داده‌های این دفتر نشان می‌دهد که بین اول ژانویه ۲۰۲۵ (۱۲ دی ۱۴۰۳) و ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ (۱۰ دی ۱۴۰۴)، استان‌های رام‌الله و البیره با ۵۲۳ حادثه، بیشترین تعداد حمله‌های شهرک‌نشینان را ثبت کرده‌اند و پس از آن نابلس با ۳۴۹ و الخلیل با ۳۰۹ حادثه قرار دارند.

شهرک‌نشینان صهیونیست چه کسانی هستند؟

شهرک‌نشینان صهیونیست، ساکنان اراضی اشغالی هستند که در جوامع غیرقانونی و مختص به صهیونیست‌ها، معروف به شهرک‌های صهیونیستی که در زمین‌های متعلق به فلسطینی‌ها که رژیم صهیونیستی در سال ۱۹۶۷ اشغال کرد، ساخته شده‌اند، زندگی می‌کنند.

بنیامین نتانیاهو، طولانی‌ترین نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی از زمان به قدرت رسیدن در سال ۱۹۹۶، گسترش شهرک‌سازی‌ها را تقویت کرده و توافق‌نامه‌های اسلو ۱۹۹۳ را که خواستار توقف شهرک‌سازی‌ها و دستیابی به راه‌حل ۲ کشور با مذاکره متقابل بود، تضعیف کرده است.

امروزه، تقریبا ۱۰ درصد از جمعیت صهیونیست‌های ساکن اراضی اشغالی که در مجموع بین ۶۰۰ هزار تا ۷۵۰ هزار نفر هستند، در حدود ۲۵۰ شهرک و پایگاه پراکنده در سراسر کرانه باختری اشغالی و قدس شرقی زندگی می‌کنند.

بسیاری از این شهرک‌ها در نزدیکی مراکز جمعیتی فلسطینی واقع شده‌اند که اغلب منجر به افزایش تنش‌ها و محدودیت‌های تردد برای فلسطینی‌ها می‌شود.