تداوم الگوی مرگ رژیم صهیونیستی در آتش‌بس غزه؛ بمباران مدرسه محل اسکان آوارگان

ارتش رژیم صهیونیستی جمعه، ۲۸ آذر ۱۴۰۴ یک مدرسه محل اسکان آوارگان فلسطینی را در غزه هدف قرار داد.

به گفته منابع پزشکی و شاهدان این جنایت، این حمله به مدرسه‌ای در نزدیکی بیمارستان محمد الدره در شرق محله التفاح غزه انجام شد؛ مدرسه‌ای که پناهگاه خانواده‌های آواره فلسطینی بود.

منابع محلی گزارش دادند که این حمله بعدا به یک ساختمان آموزشی متعلق به اداره آموزش و پروش واقع در روبروی بیمارستان الدره گسترش یافت.

ویدیو‌های هولناکی از صحنه‌های پس از بمباران مدرسه محل اسکان آوارگان فلسطینی در غزه منتشر شده است؛ در این ویدیو‌ها مردم وحشت‌زده در حال حمل و انتقال مجروحان دیده می‌شوند.

برخی از شاهدان این جنایت از پیدا شدن پیکر‌های تکه تکه شهدا خبر دادند؛ یکی از بیمارستان‌های پذیرنده مجروحان این حمله جنایت‌کارانه اعلام کرد که یکی از شهدا یک نوزاد است.

براساس جدیدترین گزارش‌ها، دست‌کم ۷ نفر بر اثر این حمله به شهادت رسیدند؛ براساس اعلام خدمات اورژانس فلسطین بیشتر شهدا کودکان بوده‌اند و تعدادی از مجروحان برای درمان به بیمارستان‌ها منتقل شده‌اند.

خدمات اورژانس همچنین اعلام کرد که آن‌ها فقط پس از هماهنگی با دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل با صهیونیست‌ها توانستند پیکر شهدا را پیدا کنند.

ارتش رژیم صهیونیستی ضمن پذیرش مسئولیت حمله به مدرسه محل اسکان آوارگان فلسطینی در غزه، ادعا‌های بی‌اساسی را تکرار کرد که طی ۲ سال جنگ علیه این منطقه همواره از آن‌ها در توجیه جنایت‌های نسل‌کشی خود استفاده کرده است.

با وجود برقراری آتش‌بس، مقام‌های بهداشتی فلسطین می‌گویند که حمله‌های رژیم صهیونیستی در سراسر نوار غزه ادامه داشته است.

براساس اعلام وزارت بهداشت فلسطین، با احتساب شهدای این حمله جنایت‌کارانه رژیم صهیونیستی، تعداد فلسطینی‌هایی که از زمان آغاز آتش‌بس در ماه اکتبر در غزه، توسط این رژیم به شهادت رسیده‌اند، به ۴۰۰ نفر رسید.

جنبش مقاومت اسلامی حماس در بیانیه‌ای اعلام کرد که حمله توپخانه‌ای ارتش اشغالگر صهیونیستی به مدرسه محل اسکان آوارگان در محله التفاح در شرق شهر غزه که به شهادت شماری از شهروندان به‌ویژه کودکان انجامید، جنایتی وحشیانه علیه غیرنظامیان و نقض صریح و مکرر توافق آتش‌بس است.

در این بیانیه آمده است که دولت رژیم صهیونیستی با تداوم هدف‌گیری عمدی شهروندان در نوار غزه، طی بیش از ۲ ماه از اعلام آتش‌بس، موجب شهادت بیش از ۴۰۰ فلسطینی شده و این اقدام‌ها در سایه سکوت و ناتوانی جامعه جهانی ادامه دارد.

حماس همچنین تاکید کرد که نیرو‌های اشغالگر با جلوگیری از دسترسی آمبولانس‌ها و کادر‌های پزشکی به محل حمله‌های و ایجاد مانع در عملیات امداد و نجات، بحران انسانی را تشدید کرده‌اند و این نقض آشکار حقوق بین‌الملل بشردوستانه محسوب می‌شود.

این جنبش خواستار ایفای نقش میانجی‌ها شده و از آن‌ها خواست تا برای مهار تلاش‌های کابینه بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی در تحمیل معادلات مغایر با مفاد توافق و نقض آشکار آن، مداخله کنند.

رژیم صهیونیستی از زمان آغاز جنگ علیه غزه در اکتبر ۲۰۲۳ (مهر ۱۴۰۲)، زیرساخت‌های حیاتی این منطقه هدف قرار داده است.

یکی از جنبه‌های نگران‌کننده این جنگ، حمله‌های مکرر به مدرسه‌های غزه بوده است که اغلب به‌عنوان پناهگاه برای آوارگان استفاده می‌شوند؛ چراکه درپی آغاز جنگ مدرسه‌ها به سرعت به پناهگاه‌های موقت برای آوارگان تبدیل شدند.

سازمان امداد و کار سازمان ملل برای پناهندگان فلسطینی، آنروا (UNRWA) گزارش داد که بسیاری از این مدرسه‌ها که بیش از ۵۰۰ مورد بودند، به‌عنوان مراکز اسکان اضطراری استفاده می‌شدند.

این مدرسه‌ها اغلب توسط سازمان ملل مدیریت می‌شدند و پرچم‌های سازمان ملل بر روی آن‌ها برافراشته بود، اما این امر مانع حمله‌های رژیم صهیونیستی نشد.

دیده‌بان حقوق بشر در گزارشی در آگوست ۲۰۲۵ تاکید کرد که حمله‌های رژیم صهیونیستی به مدرسه‌های پناهگاه، خطر برای غیرنظامیان را افزایش داده و نشان‌دهنده نبود مکان‌های امن در غزه است.

براساس گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی معتبر مانند سازمان ملل، دیده‌بان حقوق بشر و یونیسف، این حمله‌ها نه تنها نقض قوانین بین‌المللی بشردوستانه محسوب می‌شوند، بلکه بخشی از الگویی نظام‌مند برای جابجایی اجباری جمعیت غزه به نظر می‌رسند.

براساس ارزیابی‌ها رژیم صهیونیستی از زمان آغاز جنگ علیه غزه تا ۲۰ دسامبر ۲۰۲۵ (۲۹ آذر ۱۴۰۴)، بیش از ۴۳۰ مدرسه را که محل اسکان آوارگان بوده‌اند، بمباران کرده است.

در عین حال، داده‌های سازمان ملل نشان داد که تا مارس ۲۰۲۴، بیش از ۲۱۲ مدرسه مستقیما مورد حمله رژیم صهیونیستی قرار گرفته بودند که بسیاری از آن‌ها پناهگاه آوارگان بودند.

این الگو تا سال ۲۰۲۵ ادامه یافت و گزارش‌های بعدی نشان‌دهنده افزایش این حمله‌ها بودند؛ براساس گزارش UNOSAT (واحد ماهواره‌ای سازمان ملل) در جولای و نوامبر ۲۰۲۵، از ۵۶۴ مدرسه در غزه، ۴۳۲ مورد (حدود ۷۷ درصد) مستقیما مورد اصابت قرار گرفته‌اند و ۵۴۸ مورد (۹۷ درصد) آسیب دیده یا نابود شده‌اند.

بیشتر این مدرسه‌ها در زمان حمله به‌عنوان پناهگاه برای آوارگان استفاده می‌شدند، زیرا بیش از ۸۷ درصد مدارس غزه آسیب دیده یا نابود شده‌اند و سیستم آموزشی کاملا متوقف شده است.

موارد خاص متعددی مستند شده‌اند؛ برای مثال، در آوریل ۲۰۲۵، رژیم صهیونیستی ۳ مدرسه در غزه را که پناهگاه خانواده‌ها بودند بمباران کرد و دست‌کم ۱۸ کودک را به شهادت رساند.

در ماه مه ۲۰۲۵، حمله به مدرسه‌ای در غزه منجر به شهادت ۵۴ فلسطینی آواره شد.

گاردین در ژوئن ۲۰۲۵ گزارش داد که این حمله‌ها بخشی از استراتژی عمدی رژیم صهیونیستی برای بمباران مدرسه‌هایی است که به‌عنوان پناهگاه مورد استفاده قرار می‌گیرند.

کمیسیون مستقل سازمان ملل در جولای ۲۰۲۵ گزارش داد که بسیاری از مدرسه‌ها چندین بار حمله شده‌اند و این حمله‌ها اغلب در حالی رخ دادند که مدرسه‌های یادشده پناهگاه آوارگان بودند.

به گزارش گروه حقوق بشری صهیونیستی بتسلم B'Tselem تا دسامبر ۲۰۲۵، رژیم صهیونیستی دست‌کم ۱۶۱ دستور تخلیه صادر کرده که بسیاری منجر به بمباران مدرسه‌های پناهگاه شده است.

این بمباران‌ها تاثیر‌های ویرانگری داشته‌اند؛ این پدیده به‌عنوان "scholasticide" شناخته می‌شود، یعنی نابودی نظام‌مند سیستم آموزشی.

آنروا گزارش داد که مدرسه‌های غزه به‌عنوان پناهگاه استفاده می‌شوند، اما حمله‌ها به آن‌ها همچنان ادامه دارد.

کارشناسان سازمان ملل این حمله‌ها را حمله به کودکان و نقض حق آموزش ایمن توصیف کرده‌اند.

از دیدگاه حقوقی، این حمله‌ها ممکن است جنایت‌های جنگی باشند؛ کمیسیون سازمان ملل گزارش داد که حمله‌های بدون هشدار و به مدرسه‌های پناهگاه، نقض قوانین بین‌المللی است.

در حالی که یونسکو خواستار پایان دادن حمله‌های رژیم صهیونیستی به این مدرسه‌ها شد، دیده‌بان حقوق بشر تاکید کرد که این حمله‌ها خطر برای غیرنظامیان را افزایش می‌دهد و باید بررسی شوند.

حمله‌های رژیم صهیونیستی به مدرسه‌های غزه که حتی با وجود برقراری آتش‌بس ادامه دارند، بر بخشی از الگویی بزرگ‌تر برای جابجایی اجباری و نابودی زیرساخت‌ها به نظر می‌رسند؛ این بحران نه تنها نسل فعلی غزه را تحت تاثیر قرار می‌دهد، بلکه آینده فلسطینی‌ها را تهدید می‌کند.

نیاز به انجام تحقیقات مستقل و مسئولیت‌پذیری فوری برای پایان دادن به این روند و تضمین تکرار نشدن چنین جنایت‌هایی ضروری است.