«عاشورا» و ایران؛ تاملی در نسبتِ امر ملی و امر دینی

به‌جرات می‌توان گفت، در بحران‌هایی که بسیاری از تحلیل‌گران انتظار چندپارگی جامعه ایران را داشتند، آنچه «ملت‌بودگی»، «یکپارچگی ملی» و در نهایت «موجودیت ایران» را در سطحی فراتر از برآوردها صیانت کرد، صرفاً وطن‌دوستی ملی‌گرایانه یا دین گرایی محض نبود، بلکه هم‌افزایی این دو و تجلی این پیوند در عقل جمعی و عرصه‌های نظامی و اجتماعی و عمومی بود.