سرمایهگذاری فلجشده، مثلثی از موانع ساختاری را رقم زدهاست که میانگین رشد بهرهوری کل عوامل تولید در ایران را طی نیمقرن اخیر به نزدیک صفر رسانده است. اکنون سازمان ملی بهرهوری با تدوین برنامههای بیندستگاهی، از اصلاح ساختار دولت تا نظام حاکمیت شرکتی، در تلاش است این قفل تاریخی را بگشاید؛ اما تضاد میان مطالبه اجتماعی و ملاحظات بودجهای، راه را بر تصمیمهای قاطع میبندد.