آمار بانک جهانی از نرخ مشارکت ۱۴ درصدی زنان ایرانی حکایت دارد؛ رقمی که اگرچه در مقایسه با سه دهه پیش رشد را نشان میدهد، اما در برابر میانگین جهانی ۴۸.۹ درصد و ظرفیت آشکار نیمی از جمعیت تحصیلکرده کشور در اقتصاد است. آیا این شکاف معنادار ناشی از ناکارآمدی آمارهای رسمی مشاغل دیجیتال و اقتصاد خانگی است، یا ریشههای عمیقتری در ساختار اقتصادی ایران دارد؟