در میان انبوه نوشتههای فقهی و سخنرانیهای انقلابی، دیوان شعر امام خمینی (ره) همچون صدایی متفاوت و لطیف طنینانداز شده است. این اشعار که ریشه در سنت عرفانی حافظ و مولانا دارد، نشان میدهد که عرفان او نه گوشهنشینی در انزوا، که حضورِعاشقانه در متن پرهیاهوی زندگی بوده است.