تو ستون شهر مایی

من هم هربار کفش هایم را می‌کنم و پا می‌گذارم روی گل‌های قالی این خانه و محو تماشا می‌شوم، خیلی کوچک و هیچ می‌بینم خودم را و انگار که نیستم.