شیوا ارسطویی از آن دست نویسندگانی است که در آثار خود مستمرا و به صورتی پیگیر، نسبت زن با حقیقت را در جامعه ایرانی مورد سنجش قرار میدهد و آن را مسئلهدار میکند. او این مضمون را به اشکال گوناگون دستمایه قرار داده و گاهی هم آن را به مسئله و محور اصلی داستانهایش بدل کرده است.