درهای بسته دانشگاه

ساعت ۵ بعدازظهر است. در کتابخانه مطالعات بین‌الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران نشسته‌ام که ناگهان نیمی از چراغ‌های سالن مطالعه خاموش می‌شود.مسئول کتابخانه که مردی میانسال با کتی قهوه‌ای است می‌گوید: «برای یک‌ نفر نمی‌شود کتابخانه را باز نگه‌ داشت. لطفا به کتابخانه مرکزی مراجعه کنید». وسایلم را جمع می‌کنم و از درِ پشتی خارج می‌شوم. راهروهای دانشکده حقوق و علوم سیاسی با سقف‌های بلندشان تاریک‌اند.