در عصر شبکههای اجتماعی، فاصله میان «دیدن» و «داوری کردن» گاهی به چند ثانیه فرو میکاهد. خبری منتشر میشود، جملهای جدا از زمینه اصلی دست به دست میگردد، یا روایتی ناقص در فضای مجازی میچرخد؛ و پیش از آنکه حقیقت مجال آشکار شدن پیدا کند، موجی از قضاوتها برمیخیزد. در چنین فضایی، آنچه پیش از هر چیز در معرض آسیب قرار میگیرد، نه فقط اعتبار افراد، بلکه تارهای ظریفی است که جامعه را به هم پیوند میدهد؛ تارهایی نامرئی که نام دیگرشان اعتماد عمومی است.