در نظریههای نوین جامعهشناسی بحران، تابآوری اجتماعی به ظرفیت یک جامعه برای مقاومت در برابر شوکهای بیرونی، انطباق با شرایط دشوار و بازسازی سریع ساختارهای همبستگی خود تعریف میشود. این مفهوم فراتر از تحملِ صرفِ رنج، به توانایی یادگیری از بحران و تبدیل تهدید به فرصتی برای رشد جمعی اشاره دارد.