کودکان گرفتار در سوگ جمعی

«نورا» دو هفته‌ای می‌شود که با هر صدای کوچکی از وحشت به آغوش مادرش پناه می‌برد. «شیرین» از شب نوزدهم دی‌ماه، دیگر نمی‌تواند زنگ آیفون را بشنود و دچار هراس نشود. «رادمان» هر روز از پدرش می‌پرسد که آیا قرار است بمیرد؟ «ماهور» حتی برای چند دقیقه نمی‌تواند در خانه تنها بماند و «نویان» هنوز به شرایط عادی برنگشته که به مدرسه برود؛ آن‌قدر که شب‌ها کابوس می‌بیند. تجربه شب‌های هجدهم و نوزدهم دی‌ماه 1404 از یک‌ سو و اخبار پیرامون همان دو شب، تأثیرات عمیقی بر جان و روان جامعه ایرانی حک کرده است.