شوراهای صنفی در مسیر حذف تدریجی

دهه 70 بود که «شورای‌های صنفی دانشجویان» در دانشگاه‌های ایران تأسیس شدند؛ نهادهایی که قرار بود نماینده دانشجویان در پیگیری مطالبات رفاهی، خدماتی و صنفی آنها باشند. فعالیت «شوراهای صنفی» از همان زمان به‌تدریج، دارای آیین‌نامه‌هایی یکدست بین تمام دانشگاه‌ها شد.