۹ دی ماندگار دانشگاه تهران

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- علی ریاحی‌پور؛ دانشگاه تهران دیروز حالش حال ۹دی بود، همان روح، همان صلابت و همان ایمان. هیچ چیز تغییر نکرده، درست است که ۱۶ سال گذشته اما روح ۹دی ۸۸ را دیروز در ۹دی ۱۴۰۴به راحتی می‌شد نظاره کرد. باز هم اقلیتی دیکتاتورماب که نه درکی از مفهومی به نام وطن دارند و نه دردی نسبت به مشکلات معيشتی و اقتصادی مستضعفین، صدای خائنانه شان بلند شد، صدایی پژواک یافته از دستورات اربابان آمریکایی و صهیونیستی. امتداد همان صدایی که ۱۶ آذر سال ۸۸ فریاد می‌زد؛ استقلال آزادی جمهوری ايرانی. ادامه همان فریاد های ضدجمهوریتی کلاش های سیاسی ۸۸؛ اگر تقلب بشه ایران قیامت میشه. همان کسانی که ایران را در تهران می‌دیدند و تهران را در شمال آن!

این جماعت دگم اندیش که بویی از گفت و گو و شأنیت دانشجویی نبرده اند، سربازان لپمنیسم در دانشگاه هستند. پیاده نظام تحمیق شده فحاش و بی ادبی که دچار بیماری خودنمایی سیاسی شده‌اند. اینان نه بزرگترهایشان در سال ۸۸ دغدغه آزادی و جمهوریت داشتند و نه این کودک بچه های سخیف سیاسی امروز دغدغه معیشت مردم را دارند، ای کاش حداقل شبیه نسل های قبل تر خود بودند، لااقل آن نسل حرفی برای گفتن داشت، اینان که جز فحش، کتک کاری و نشان دادن انگشت وسط دست خویش، هنری جهت عرضه ندارند. 

دیروز در ۱۶ آذر ۸۸ عکس امام را در دانشگاه تهران پاره کردند، همان‌ها که ادعای خط امام داشتند! ديروز پرچم ایران را در دانشگاه پاره کردند، همان‌ها که ادعای مردم و وطن دارند! ديروز بیرق های عزای سیدالشهدا آتش زدند، امروز پرچم ایران و عکس حاج قاسم را هتک حرمت کردند. ملون سیرتی در ذات این جماعت است. خط همان خط است، خط مرگ بر اصل ولایت فقیه دیروز، امروز داد می‌زد، مرگ بر دیکتاتور! دیروز به سرکردگی موسوی و کروبی نقش پیاده نظام دانشگاهی را ایفا می‌کردند و امروز رسما تبدیل شده اند به پیاده نظام دانشجويی نتانیاهو در وسط دانشگاه تهران! 

اسلاف این جماعت اسم رمز شورش اشرافیت بر جمهوریت شان تقلب بود. امروز هم بهانه دروغین شان معیشت و گرانی است. کسانی که دم از هر شعاری و حرفی می زنند جز معیشت و تورم و گرانی. تنها ندایی که از اینان نمیشنوی ندای واقعی مردم و توده های مستضعف است. کسانی که در سابقه شان یکبار نمی بينيد که با مفسدان اقتصادی درگیر بشوند و یا در کنار کارگران بايستند و هزینه بدهند! این حرفها به هرکسی بیاید به شما مدعیان پرادعای خالی از هويت دینی و وطنی نمی‌آید. بهتر است با شعارهای تهی از عقلانیت خویش خوش باشید!

ویژگی اصلی و خاص اهالی راهپیمایی ۹دی در ۸۸ صراحت لهجه بود. بدون تقیه و محافظه کاری قلب فتنه در داخل را خطاب کردند، شعارها به قدری صریح بود علیه سران فتنه از هاشمی و خاتمی تا موسوی و کروبی که صدا و سیما بارها صدای بغض های فروخفته هشت ماهه مردم را قطع می‌کرد، دیگر وقت مسامحه نبود و صبر مردم لبریز شده بود، خسته از تضعیف ولی امت و پادویی نفاق داخلی برای استکبار خارجی. امروز هم بچه‌ها صراحت داشتند، هم صریح در برابر بی‌عرضگی ها و خیانت های داخلی و گردن کلفتی امثال علی انصاری و هم قاطع و محکم در برابر تکمیل کنندگان‌ پازل نتانياهو در داخل کشور و دانشگاه.

هنوز آنقدر بی معرفت نشده ایم که خون شهدای مظلوم فتنه ۸۸ از حسین غلام کبیری و امیر حسام ذوالعلی و علیرضا ستاری تا شهدای عزیز جنگ ۱۲ روزه از فریدون عباسی و مینوچهر تا تهرانچی و فقهی جلوی چشمانمان توسط عده ای معلوم الحال هتک شود، امروز بچه های دانشگاه تهران مثل تمام این شهدا پای یک چیز ايستادند، پرچمی که مدال زرین روی سینه اش شعار همیشگی حزب الله عزیز است؛ الله اکبر.

علی ریاحی پور،مسئول اسبق سیاسی بسیج دانشجویی دانشگاه تهران

*انتشار یادداشت‌ها به معنای تأیید تمامی محتوای آن توسط «خبرگزاری دانشجو» نیست و صرفاً منعکس کننده نظرات گروه‌ها و فعالین دانشجویی است*