طلوعی دوباره با انرژیِ نسلِ نو/ تیمِ «پیاتزا» با جوان‌گراییِ جسورانه، خاطره‌ی دوران طلایی را زنده می‌کند

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، کمتر از یک هفته به آغاز لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ باقی است و سکوتِ اردوهای تیم ملی، این بار نه از سرِ تردید، که ناشی از تمرکزِ بی‌سابقه‌ی نسلی جدید است. والیبال ایران در آستانه‌ی یک تغییر بزرگ قرار دارد؛ تغییری که در لیست نهاییِ روبرتو پیاتزا، سرمربی ایتالیایی تیم، کاملاً مشهود است. این تیم، دیگر تیمی نیست که تنها بر تجربه‌ی ستارگانِ پیشین متکی باشد، بلکه تیمی است که هویتش را بر پایه جسارتِ جوانان بنا کرده است.

وقتی به لیستِ اعزامیِ تیم ملی نگاه می‌کنیم، جای خالیِ بزرگانی که سال‌ها شناسنامه‌ی والیبال ایران بودند، به وضوح حس می‌شود. دیگر خبری از نام‌های ماندگاری چون میلاد عبادی‌پور نیست؛ ستاره‌هایی همچون علی رمضانی (۲۸ ساله)، آرمان صالحی (۳۴ ساله) و امین اسماعیل‌نژاد (۲۹ ساله) که سال‌ها بارِ تیم ملی را به دوش می‌کشیدند، در این لیست حضور ندارند. این خروجِ دسته‌جمعیِ نام‌های بزرگ، نه یک حذفِ ساده، که نشان‌دهنده یک «تغییر نسلِ استراتژیک» است؛ جراحیِ بزرگی که پیاتزا با شجاعتِ تمام آن را پذیرفت تا تیم ملی را از بندِ تکرار برهاند.

اما این تیمِ جدید، دقیقاً چه شکلی است؟ میانگینِ سنیِ این تیم به شکلی خیره‌کننده به ۲۲ و ۲۳ سال کاهش یافته است. در این میان، تنها سه بازیکن هستند که از مرز ۲۵ سال عبور کرده‌اند و نقشِ «ستون‌هایِ باتجربه» را در این ترکیبِ جوان ایفا می‌کنند: سید عیسی ناصری (۲۶ ساله)، محمدرضا حضرت‌پور (۲۷ ساله) و امیرحسین اسفندیار (۲۸ ساله). حضور این مثلثِ باتجربه در کنار انبوهی از بازیکنانِ ۲۲ و ۲۳ ساله، ترکیبی ایده‌آل برای پیاتزا ساخته است تا بتواند ایده‌های مدرنِ والیبالِ دنیا را در زمین پیاده کند.

چرا مخاطبان والیبال باید برای تماشای این تیم هیجان‌زده باشند؟ به این دلیل که این تیم، تداعی‌گرِ همان شور و نشاطِ «دوران طلایی» والیبال ایران است. در سال‌های اوجِ والیبال ایران، آنچه مخاطب را پایِ تلویزیون میخکوب می‌کرد، فقط بردها نبود؛ بلکه «جسارتِ بازی» و «انرژیِ بی‌پایانِ» تیمی بود که هیچ توپی را از دست نمی‌داد. تیمِ پیاتزا با میانگین سنیِ پایین، دقیقاً همین ویژگی را احیا کرده است. این جوانان، فارغ از فشارهای روانی و انتظاراتِ سنگینِ سال‌های گذشته، با سرعتی باورنکردنی بازی می‌کنند و با گرسنگیِ عجیبی برای پیروزی به میدان می‌روند.

والیبالِ مدرنِ دنیا، امروز بیش از آنکه به قدرتِ فیزیکیِ محض متکی باشد، به «سرعتِ در تغییرِ فاز» وابسته است؛ یعنی همان چیزی که نسلِ ۲۲ و ۲۳ ساله‌ی فعلی ایران در خونِ خود دارند. پیاتزا با اعتماد به این نسل، ریسکِ کم‌تجربگی را به جان خریده تا در عوض، «سرعت» و «شتاب» را به تیم ملی بازگرداند. این همان سبکِ بازیِ جذابی است که مخاطبِ ایرانی عاشقِ آن است؛ بازی‌های پرهیجان، دفاع‌های روی تورِ متهورانه و سرویس‌هایی که با جرئتِ جوانی زده می‌شوند.

لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ برای والیبال ایران، یک آزمونِ بزرگ است. اگرچه نبودِ نام‌های قدیمی ممکن است در ابتدا جای خالی‌شان را به رخ بکشد، اما ترکیبِ «تجربه‌ی سه بزرگتر» (ناصری، حضرت‌پور و اسفندیار) در کنارِ «شورِ ده‌ها جوانِ تشنه‌ی موفقیت»، معجونی ساخته است که می‌تواند والیبال ایران را از رکودِ سال‌های اخیر نجات دهد.

هواداران والیبال باید آماده باشند؛ تیمِ پیاتزا، تیمی است که نمی‌خواهد فقط «نتیجه» بگیرد، بلکه می‌خواهد «هویتِ» جدیدِ والیبال ایران را با سرعتی بالاتر از همیشه به رخِ جهان بکشد. از هفته‌ی آینده، چشم‌ها به ساق‌هایِ جوانِ ۲۲ و ۲۳ ساله‌ای است که قرار است میراثِ بزرگ والیبال ایران را به شانه‌های خود بگیرند و شاید، خاطراتِ خوشِ سال‌های طلایی را با کیفیتی مدرن و سرعتی بازنویسی کنند.

انتهای پیام/