حسین مرتضی: ایران دیگر با منطق مذاکره از جنگ جلوگیری نمی‌کند / ایران با آمادگی شلیک، قواعد مواجهه را تغییر داده است + فیلم

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، حسین مرتضی کارشناس مسایل بین الملل گفت: در گام نخست باید به آمادگی ایران اشاره کرد؛ آمادگی نظامی و تغییر نوع نگرش ایرانی‌ها در حوزه نظامی که حتی مراکز مطالعاتی آمریکا نیز بر آن تمرکز کرده‌اند فایل توجه است.

وی افزود: این مراکز می‌گویند ایران نگرش نظامی خود را تغییر داده و آن را با این تعبیر توصیف می‌کنند که ایرانی‌ها دست بر قبضه سلاح آماده‌اند و موشک‌ها به سمت اهداف آماده شده‌اند، دستورات از قبل صادر شده و نیروها بدون نیاز به برگزاری جلسه جدید یا ابلاغ مجدد، آماده شلیک هستند و در این چارچوب، دیگر نیازی به تصمیم‌گیری دوباره وجود ندارد و این نشان‌دهنده سطح بالایی از آمادگی عملیاتی است.

مرتضی ادامه داد: نکته مهم‌تر اینکه مفهوم مواجهه تغییر کرده است؛ مراکز مطالعاتی از یک تغییر کامل در نگرش ایران نسبت به جنگ سخن می‌گویند و این نگرش جدید غیرکلاسیک است و با رویکرد سال‌های گذشته تفاوت دارد؛ زمانی که تمرکز بر مذاکره و یافتن راه‌هایی برای پرهیز از جنگ بود و اکنون این تغییر رویکرد به‌صورت کاملاً مشخص در نوع تعامل ایران با این موضوع قابل مشاهده است.

ایران هنوز بخش پنهان قدرت خود را آشکار نکرده است

وی اظهار کرد: ایران تاکنون تنها بخش بسیار محدودی از انبارهای تسلیحاتی و توان نظامی خود را به نمایش گذاشته است و همین مسئله می‌تواند در صورت وقوع یک درگیری بزرگ، آمریکا را با شوک جدی مواجه کند.

مرتضی گفت: اصطلاح درگیری بزرگ، واژه یا مفهوم جدیدی نیست که امروز مطرح شده باشد و این اصطلاح بارها در اظهارات و مواضع رسمی مقامات ایرانی به‌کار رفته و به‌صراحت درباره آن صحبت شده است و ایرانی‌ها تأکید کرده‌اند که این درگیری بزرگ، نمایانگر آینده و معادلات پیشِ‌رو خواهد بود.

تحرکات آمریکا فعلاً ماهیت دفاعی دارد، نه هجومی

به گفته این کارشناس، مطالعه تحرکات آمریکا تا این لحظه نشان می‌دهد که این اقدامات ماهیت دفاعی دارد و نشانه‌ای از آغاز یک عملیات هجومی دیده نمی‌شود و برخی کارشناسان نظامی معتقدند وقتی نیروهای آمریکایی به مرزها و آب‌های نزدیک ایران می‌رسند، ناگزیر باید تاکتیک و راهبرد دفاعی اتخاذ کنند.

وی ادامه داد: این به آن معنا نیست که آمریکا نیروهای خود را به نزدیکی ایران بیاورد تا مستقیماً زیر آتش ایران و در معرض گلوله‌ها و حملات ایرانی قرار بگیرند و نزدیک شدن ناوها و کشتی‌های آمریکایی بیشتر با هدف ایجاد چتر دفاعی انجام می‌شود؛ از جمله برای مقابله با پهپادهای ایران و محافظت از تجهیزات و نیروها.

مرتضی گفت: البته این طرح می‌تواند تغییر کند، اما در شرایط فعلی نشانه‌ای از نیت هجومی آمریکا دیده نمی‌شود و در این مقطع، آمریکا و شخص ترامپ در موقعیت و شرایط بسیار حساسی قرار دارند و تلاش می‌کنند هیچ پاسخی از سوی ایران دریافت نکنند و همزمان، واشنگتن می‌خواهد در برابر متحدان خود نیز بدون هزینه و با حفظ اعتبار ظاهر شود اما نباید فراموش کرد که آمریکا در سال انتخاباتی قرار دارد و طراحی راهبرد نظامی این کشور به‌شدت تحت تأثیر فضای انتخابات است.

وی اظهار کرد: بر همین اساس، بخش مهمی از اقدامات آمریکا با هدف دفاع از پایگاه‌های ثابت این کشور در منطقه، به‌ویژه در خلیج فارس و جلوگیری از ضربات پیش‌دستانه احتمالی ایران انجام می‌شود.

اقدام نظامی علیه ایران بدون آشوب داخلی، پروژه‌ای پرهزینه و پیچیده است

مرتضی گفت: پروژه نظامی‌ای که صرفاً بر اقدام نظامی علیه ایران تکیه داشته باشد، عملاً یک پروژه سوخته محسوب می‌شود و آمریکا می‌داند که حمله نظامی علیه ایران، بیشترین هزینه را برایش به‌دنبال دارد؛ به‌ویژه اگر با آشوب‌های گسترده داخلی و ایجاد خلأ امنیتی در داخل ایران همراه نباشد.

وی افزود: در صورت نبود اغتشاشات قوی در داخل، امکان عمل نظامی برای آمریکا با سختی‌ها و محدودیت‌های بیشتری مواجه می‌شود و انعطاف‌پذیری آن کاهش می‌یابد و البته نمی‌توان نقش و برنامه‌ریزی روی برخی گروه‌های وابسته به آمریکا در داخل ایران را نادیده گرفت و احتمال وجود چنین سناریوهایی مطرح است. با این حال، انتخاب گزینه نظامی به‌تنهایی، چه در سطح منطقه‌ای و چه در سطح داخلی ایران، با پیچیدگی‌ها و دشواری‌های جدی روبه‌رو است.

به گفته این کارشناس، بر اساس اطلاعات موجود، جایگاه و قدرت عملیاتی آمریکا عمدتاً در همان کشورهایی متمرکز است که در منطقه از آن‌ها نام می‌برد و پایگاه نظامی در آن‌ها دارد.

دیپلماسی دیگر جواب نمی‌دهد؛ راه‌حل ضربه محکم است

مرتضی اظهار کرد: هدف این است که تصمیم‌گیران در ایران به نقطه‌ای برسند که احساس کنند دیپلماسی به بن‌بست رسیده و دیگر نتیجه‌ای ندارد و در این چارچوب، فشارها به‌گونه‌ای طراحی می‌شود که ایران به این جمع‌بندی برسد تنها راه، وارد کردن ضربات محکم برای وادار کردن طرف مقابل به عقب‌نشینی از مواضعش است.

وی تصریح کرد: این مسیر تا زمانی ادامه پیدا می‌کند که ایرانی‌ها به این نتیجه برسند و احساس کنند امکان ادامه دیپلماسی دیگر وجود ندارد و در عین حال، نباید نادیده گرفت که در داخل ایران نیز برخی جریان‌ها وجود دارند که به‌دنبال عدم مواجهه و پرهیز از تقابل هستند.