۲۲ نفر در ورزشگاهِ ساکت می‌دوند، اما فریاد اصلی در خیابان‌هاست؛ در روزهای سرخ، از فوتبال نوشتن ساده نیست!

این روزها زمین سبز و سکوهای دور آن در فوتبال ایران سکوت کرده و جای تماشاگران خالی‌ست؛ اما در دل جامعه و خیابان‌ها هر روز صدای دل‌های شکسته‌ به گوش می‌رسد؛ صدایی به سوزناکی یاد جوانانی که طی روزها در راه آنچه عدالت می‌دانستند، پر کشیدند. گل‌ها و بردها ثبت می‌شوند، اما اینکه غم‌ها هنوز با نفس می‌کشند، مهم‌ترین چیز است. نفس‌هایی که هرچند ثانیه یک‌بار با سرفه‌ای خونین همراه می‌شود. سرفه‌هایی که این‌بار نشانه عفونت یا سرطان ریه نیست، بلکه نشان از مسائلی دیگر دارد. چه کسی گوش می‌دهد وقتی سکوتِ ظاهری حاکم …