تاریخ ایران را اگر ورق بزنی، در هر صفحهاش یک چیز مشترک میبینی: مردمی که در دشوارترین لحظات، پیش از آنکه کسی فراخوانشان بدهد، قدم به میدان گذاشتهاند. نه از سر اجبار، بلکه از سر عشقی که در خونشان است؛ عشق به خاکی که روی آن قدم میزنند، نفس میکشند و زندگی میکنند. از سنگرهای شلمچه تا کوچههای سیلزده پلدختر و آوارهای زلزلۀ کرمانشاه و حالا در پویش مردمی به نام «جانفدا».