در دورانی زندگی میکنیم که اگر چیزی دیده نشود، انگار اصلاً وجود ندارد. ما شهروندان جمهوری جهانی اینستاگرام، ناخواسته دیوارهای خانههایمان را شیشهای کردهایم و مقدسترین لحظات زندگیمان را به ویترینی برای تماشا گذاشتهایم. اینستاگرام، آرام و بیصدا «خلوت مقدس» ما را سرقت کرده. اما چطور میتوانیم از این تلۀ تظاهر فرار کنیم؟