چگونه در لحظات بحرانی، تکیه‌گاه امنی باشیم؟

در لحظاتی که یک شوک عظیم روانی رخ می‌دهد، مغز انسان شباهت عجیبی به یک ساختمان در حال ریزش دارد؛ سیستم‌های هشداردهنده فریاد می‌زنند، خروجی‌های منطق مسدود می‌شوند و فرد در آواری از ترس و گیجی محبوس می‌گردد. بسیاری از ما در چنین شرایطی دست‌وپایمان را گم می‌کنیم، حرف‌های اشتباه می‌زنیم یا با دلسوزی‌های نابهنگام، بارِ روانی فرد آسیب‌دیده را سنگین‌تر می‌کنیم. اما علمِ مدیریت بحران به ما می‌گوید که برای نجات یک روانِ در حال فروپاشی، نیازی نیست حتماً روان‌پزشک باشید؛ کافی است اصول بقای روانی را بدانید.