فریدمن: ترامپ فرمانده کل قوا نیست، فرمانده راهزنان است

باشگاه خبرنگاران جوان؛ مینا عظیمی - توماس فریدمن، نویسنده سرشناس آمریکایی، معتقد است که دونالد ترامپ در ایفای نقش سنتی خود به عنوان فرمانده کل قوای مسلح ناکام مانده و رفتار او بیشتر به یک «فرمانده راهزنان) شبیه است تا فرمانده کل قوا.

فریدمن در یادداشت خود در روزنامه «نیویورک تایمز» تاکید می‌کند در شرایطی که آمریکا درگیر تنش‌های نظامی با ایران است و ده‌ها هزار سرباز آمریکایی در غرب آسیا مستقر شده‌اند، اولین و مهم‌ترین وظیفه هر رئیسی‌جمهوری، حفظ اتحاد و یکپارچگی در جبهه داخلی است.

اما این نویسنده بر این باور است که ترامپ هیچ تلاشی برای جلب حمایت حزب دموکرات یا متحد کردن افکار عمومی مردم آمریکا پشت این جنگ انجام نداده است، بلکه برعکس، خود را سرگرم درگیری‌های سیاسی داخلی و پروژه‌های جنجالی کرده که صرفا در خدمت منافع شخصی او و متحدان سیاسی‌اش قرار دارند.

فریدمن می‌نویسد: «هیچ‌چیز بیشتر از دیدن کشوری که از درون در حال تکه‌تکه کردن خود است، روحیه سربازان را تضعیف نمی‌کند.» علاوه بر این، شکاف داخلی به رقبای واشنگتن این امید را می‌دهد که در پایان دادن به مناقشات، شروط بهتری را برای خود امتیاز بگیرند.

صندوق جنجالی برای حامیان

فریدمن بخش عمده‌ای از مقاله خود را به انتقاد از پروژه صندوق ۱.۷ میلیارد دلاری اختصاص داده است؛ صندوقی که دولت ترامپ تلاش داشت برای جبران خسارت افرادی ایجاد کند که مدعی بودند در دوره دولت گذشته تحت «سیاسی‌کاری قضایی» قرار گرفته‌اند.

این نویسنده معتقد است که این پروژه در عمل به معنای پاداش دادن به وفاداران ترامپ است؛ از جمله افرادی که نامشان با حوادث حمله به ساختمان کنگره (کاپیتول) در ۶ ژانویه ۲۰۲۱ گره خورده بود. او به موضع مت مک‌کانل، رهبر سابق جمهوری‌خواهان در مجلس سنا استناد می‌کند که این ایده را «کاملا احمقانه و از نظر اخلاقی نادرست» توصیف کرده بود.

بر اساس این مقاله، متوقف شدن موقتی این پروژه با حکم دادگاه، یک شکست بزرگ برای کاخ سفید به شمار می‌رود، هرچند ترامپ بعد‌ها سیگنال‌هایی مبنی بر احتمال عقب‌نشینی از آن صادر کرد. فریدمن معتقد است که این بودجه به جای اینکه صرف غرامت به افرادی شود که آنها را «وفاداران مهاجم به راهرو‌های کنگره» می‌نامد، باید برای حمایت از ارتش اوکراین در نبرد با نیرو‌های روسیه هدایت می‌شد.

این نویسنده همچنین از تبصره دیگری که به این توافق اضافه شده انتقاد می‌کند؛ تبصره‌ای که مقامات را در آینده از پیگیری برخی پرونده‌های مالیاتی باز علیه ترامپ، اعضای خانواده و شرکت‌هایش منع می‌کند. او این اقدام را مایه شکل‌گیری سوالات خطرناکی درباره تعارض منافع و سوءاستفاده از قدرت برای کسب منافع شخصی می‌داند.

فرمانده تاجر

انتقادات فریدمن تنها به این صندوق محدود نمی‌شود؛ او به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس درباره اصطلاح «فرمانده تاجر» نیز می‌پردازد و اشاره می‌کند ترامپ در ماه‌های اولیه دوره جدید ریاست‌جمهوری خود، هزاران معامله خرید و فروش سهام انجام داده است؛ آن هم سهام شرکت‌هایی که مستقیما تحت تاثیر تصمیمات ریاست‌جمهوری او قرار دارند.

نویسنده به اظهارات ریچارد پینتر، مشاور سابق کاخ سفید در دولت جرج دبلیو بوش استناد می‌کند که گفته بود چنین اقداماتی اگر از سوی وزیر دفاع سر می‌زد، یک «جرم» تلقی می‌شد، حتی اگر از نظر فنی و قانونی برای شخص رئیس‌جمهور مجاز باشد.

به باور فریدمن، این ممارست‌ها این ذهنیت را در میان آمریکایی‌ها تقویت می‌کند که رئیس‌جمهور از نهاد‌های دولتی برای خدمت به منافع شخصی خود بهره‌برداری می‌کند؛ چه از طریق تاثیرگذاری بر نظام قضایی و چه از طریق ترتیبات مالی و سیاسی که سود آن به خود و حلقه نزدیکانش می‌رسد.

متحدان آمریکا؛ بین بازدارندگی و تنوع‌بخشی

در بخش بین‌المللی مقاله، فریدمن هشدار می‌دهد که سیاست‌های ترامپ متحدان سنتی آمریکا را وادار می‌سازد تا در ماهیت روابط خود با واشنگتن تجدیدنظر کنند. به گفته این نویسنده، نگرانی اروپایی‌ها دیگر منحصر به روسیه نیست، بلکه اکنون خود آمریکا را نیز شامل می‌شود.

او اشاره می‌کند که متحدان واشنگتن با نگرانی تهدید‌های ترامپ مبنی بر الحاق کانادا به عنوان ایالت پنجاه‌ویکم آمریکا، سخنان او درباره کنترل جزیره گرینلند، اعمال تعرفه‌های گمرکی بر شرکای تجاری آمریکا و همچنین کاهش کمک‌های نظامی و مالی به اوکراین را دنبال می‌کنند.

فریدمن به نقل از نادر موسوی‌زاده، کارشناس ژئوپلیتیک می‌نویسد: «ایجاد بازدارندگی در برابر آمریکای ترامپ، اکنون به اندازه ایجاد بازدارندگی در برابر روسیه به یک اولویت استراتژیک برای متحدان تبدیل شده است.» موسوی‌زاده معتقد است کشور‌های عضو ناتو به خطرات وابستگی بیش از حد به آمریکا در حوزه‌های فناوری، دفاعی و مالی پی برده‌اند.

این نویسنده خاطرنشان می‌کند که تعدادی از کشور‌های اروپایی از جمله آلمان، سوئد، فرانسه، نروژ، هلند، فنلاند و انگلیس، از اعزام نیرو‌های محدود به گرینلند برای حمایت از دانمارک خبر داده‌اند؛ اقدامی که او آن را نشانه‌ای بی‌سابقه از کاهش اعتماد به متحد آمریکایی می‌داند.

فریدمن در پایان نتیجه می‌گیرد که آنچه او «مخدوش کردن جایگاه ریاست‌جمهوری آمریکا» می‌نامد، اثراتش به داخل مرز‌های این کشور محدود نمی‌شود، بلکه شبکه اتحاد‌های بین‌المللی را که در پیروزی در دو جنگ جهانی و جنگ سرد نقش داشتند، به خطر می‌اندازد.

او تاکید می‌کند که تداوم این رویکرد می‌تواند به قیمت از دست رفتن نفوذ جهانی آمریکا و سلب اعتماد متحدانش تمام شود و آینده نسل‌های بعدی را در معرض خطرات فزاینده قرار دهد؛ آن هم در زمانی که واشنگتن بیش از هر وقت دیگری به رهبری اتحادآفرین در داخل و حفظ جایگاه بین‌المللی خود نیاز دارد.

منبع: الجزیره