پیش از نمایش «ویریدیانا»ی بونوئل، و تحسین منتقدان را هم برانگیخت. فرزانه، که از دوستان صادق هدایت بود، یک سال بعد با «زن و حیوان» جایزه بهترین فیلم کوتاه هنری لوکارنو را هم گرفت.
اما آنچه فاروقی قاجار را از فرزانه جدا میکند، جایزه است. سه سال بعد، در ۱۹۶۴، فیلم کوتاه او -با نام «طلوع فجر» یا «طلوع جدی»، بسته به منبع- جایزه شورای عالی تکنیک جشنواره کن را برد؛ یعنی نخستین جایزهای که تاریخ سینمای ایران از کن آورد؛ و درست همان سال، فرخ غفاری با «شب قوزی» در بخش هفته منتقدان کن حاضر شد؛ نخستین فیلم بلند ایرانی که پایش به کن باز شد. سه رخداد، سه سال متوالی، سه نقش متفاوت: فرزانه ورود را رقم زد، فاروقی جایزه را آورد، غفاری حضور فیلم بلند را تثبیت کرد.
اگر بخواهیم دقیق باشیم، احمد فاروقی قاجار را باید نه «نخستین ایرانی در کن»، بلکه نخستین ایرانی برنده جایزه در این جشنواره دانست؛ عنوانی که کم از عنوان نخست ندارد، چون از همانجا بود که کن به شناختن سینمای ایران عادت کرد. یک نوهی قاجار در استودیوی فاکس
احمد فاروقی قاجار در سال ۱۹۳۸ (۱۳۱۷) در پاریس به دنیا آمد. مادرش، ایراندخت، بزرگترین فرزند احمدشاه قاجار -آخرین پادشاه سلسلهای بود که چند سال پیش از تولد نوهاش از تخت افتاده بود. پدرش، عباس فاروقی، از چهرههای دانشگاهی و فرهنگی ایران آن دوره به شمار میرفت. احمد بزرگترین فرزند خانواده بود؛ خواهرش زینت و برادرش دارا نام داشتند. خانوادهی مادریاش، پس از خلع قاجار در ۱۳۰۴ و رویکارآمدن رضاشاه، به تبعیدی خودخواسته در اروپا تن داده بودند؛ نسلی از شاهزادگانی که دیگر قدرتی نداشتند، اما هنوز اسم داشتند، و در پاریس و نیس زندگی میکردند. …
