روسیه برنده ناخواسته سیاست خارجی ترامپ

جوان آنلاین: در سیاست بین‌الملل، همیشه برنده کسی نیست که به هدف اعلام‌شده خود می‌رسد، گاهی برنده کسی است که از تغییر رفتار دیگران بیشترین سود را می‌برد. اگر این قاعده را درباره سیاست خارجی دولت دونالد ترامپ در قبال جنگ اوکراین به کار ببریم، یک پرسش پیش روی واشینگتن و اروپا قرار می‌گیرد که آیا روسیه، در حال تبدیل شدن به برنده ناخواسته سیاست خارجی ترامپ است؟ ترامپ از آغاز بازگشت به قدرت، پایان دادن به جنگ اوکراین را یکی از اهداف اصلی سیاست خارجی خود معرفی کرده است. او در ظاهر اعتقاد دارد جنگی پرهزینه را متوقف کند، منابع امریکا را آزاد کند، اروپایی‌ها را وادار کند سهم بیشتری از امنیت خود بپردازند و در نهایت رابطه‌ای قابل مدیریت با مسکو ایجاد کند. اما مشکل از جایی آغاز می‌شود که «پایان جنگ» با «صلح پایدار» یکی گرفته شود. پایان یک جنگ ممکن است با توافقی حاصل شود که درگیری را متوقف کند، اما صلح پایدار مستلزم آن است که موازنه قدرت پس از توافق، زمینه آغاز جنگ بعدی را از بین ببرد. 

وضعیت فعلی دقیقاً همین تناقض را آشکار می‌کند. در سوم سپتامبر ۲۰۲۶ ولادیمیر پوتین از «امکان» دستیابی به توافق صلح سخن گفت و تأیید کرد که تماس‌ها و تلاش‌های دیپلماتیک ادامه دارد. اما تنها چند روز پیش از آن، او مدعی شده بود که روسیه در میدان نبرد در حال پیروزی است و حتی امکان مذاکره مستقیم با رهبری اوکراین را زیر سؤال برده بود. به بیان دیگر، مسکو هم‌زمان دو پیام می‌فرستد: آمادگی برای دیپلماسی و اصرار بر برتری نظامی. این دو پیام متناقض نیستند، زیرا مذاکره برای کرملین می‌تواند ادامه جنگ با ابزار‌های دیگر باشد. از همین‌جا باید میان «پوتین خواهان صلح است» و «پوتین آماده پذیرش یک صلح متوازن است» تفاوت گذاشت. سیاستمدار روسی ممکن است از مذاکره استقبال کند، اما مذاکره را نه تنها برای پایان دادن به مناقشه، بلکه برای تثبیت دستاورد‌های خود، خریدن زمان یا تغییر شرایط میدان به کار گیرد. این همان نقطه‌ای است که سیاست ترامپ می‌تواند ناخواسته به سود کرملین تمام شود. اگر واشینگتن بیش از اندازه بر رسیدن سریع به یک توافق تمرکز کند، مسکو انگیزه بیشتری پیدا می‌کند که مذاکره را به ابزار کسب امتیاز تبدیل کند. 

 بازگشت روسیه به مرکز بازی …