بازار
در صورت تکرار حماقت آمریکا در تجاوز نظامی آمریکا و رژیم اسرائیل علیه جمهوری اسلامی ایران، شناخت دارایی‌ها و منافع راهبردی این دو بازیگر در غرب آسیا اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. این منافع تنها به تاسیسات نظامی محدود نیست و حوزه‌هایی مانند انرژی، حمل‌ونقل، تجارت، فناوری، سرمایه‌گذاری و ارتباطات را نیز در بر می‌گیرد.
بخشی از این شبکه در سرزمین‌های اشغالی، ترکیه، عراق، جمهوری آذربایجان و کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل بررسی است؛ البته اینجا سعی شده میان مالکیت مستقیم، سرمایه‌گذاری شرکت‌ها و اهمیت راهبردی زیرساخت‌ها برای آمریکا و اسرائیل تفاوت قائل شویم. تاکید می‌شود که معرفی این دارایی‌ها صرفاً با هدف شناخت و تحلیل منافع اقتصادی و راهبردی انجام شده و به معنای تعیین یا تأیید آن‌ها به‌عنوان هدف نظامی نیست. تشخیص اهداف احتمالی و تصمیم‌گیری درباره آن، بر عهده نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران است.
خط لوله باکو-تفلیس-جیحان
خط لوله باکو-تفلیس-جیحان با طول حدود ۱۷۶۸ کیلومتر، نفت جمهوری آذربایجان را از مسیر گرجستان به بندر جیحان ترکیه منتقل می‌کند. ظرفیت انتقال آن حدود یک تا ۱.۲ میلیون بشکه در روز است. شرکت‌هایی از جمله بریتیش پترولیوم، سوکار، شورون و اکسون‌موبیل در توسعه و بهره‌برداری از این مسیر نقش داشته‌اند. اهمیت این خط لوله برای اسرائیل نیز قابل توجه است؛ به طوری که نفت آذربایجان در سال ۲۰۲۵ حدود ۴۶.۴ درصد واردات نفت این رژیم را تشکیل داده است.
میدان‌های گازی اسرائیل همچنین بخوانید: نیاز فوری اقتصاد آمریکا به مذاکره
میدان‌های گازی تامار، لویاتان و کاریش از مهم‌ترین منابع انرژی اسرائیل هستند. گاز استخراج‌شده علاوه بر تأمین بخش مهمی از نیاز داخلی، به مصر و اردن نیز صادر می‌شود. تولید گاز اسرائیل در سال ۲۰۲۵ حدود ۲۷ میلیارد مترمکعب گزارش شده است. این میدان‌ها در تقویت جایگاه انرژی اسرائیل در شرق مدیترانه و پیوند اقتصادی آن با کشورهای منطقه نقش دارند.
خط لوله حبشان-فجیره امارات …
