گفتوگوی مشروح ایسنا با این فرهنگنویس در ادامه میآید:
چندی پیش خود را اینگونه معرفی کردید که در طول ۲۰ سال گذشته، یکتنه هفت عنوان فرهنگ تألیف و تایپ کردهاید؛ از جمله «فرهنگ زبانآموز فارسی»، «فرهنگ فارسی گفتاری»، «فرهنگ فارسیآموز دهخدا»، «فرهنگ جمعهای مکسر»، «فرهنگ املایی فارسی» و «گنجواژۀ فارسی». مجموع این آثار بیش از ۶ هزار صفحه است و دو فرهنگ شما نیز در جایزۀ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شایستۀ تقدیر شدهاند. حتی گفتهاید اگر با همین فرمان جلو بروید، نامتان در رکوردهای گینس ثبت خواهد شد. چه شد که زندگی خود را وقف واژهها کردید و این علاقه به واژهها از کجا آمد؟
علاقهام به واژه و فرهنگ از دورۀ نوجوانی شروع شد. در دهۀ ۱۳۶۰ «فرهنگ فارسی عمید» خیلی رایج بود و در هر خانهای پیدا میشد؛ هم قطع بزرگ داشت و هم قطع کوچک. یک نسخۀ جیبی آن در قفسۀ کتابخانۀ مادرم بود. من این کتاب را برمیداشتم و ورق میزدم. برایم جالب بود، میدیدم کتابی است که در آن واژهها آمده و توضیحاتی دربارۀ آنها داده شده است؛ مثلاً تلفظ یا معنای واژه را نوشته و گفته است کلمه از نظر دستوری اسم است یا صفت. این اولین مواجهۀ من با فرهنگ بود. در خودم علاقه و میلی نسبت به واژهها احساس کردم. همینطور میخواندم و ورق میزدم و واژهها را حفظ میکردم. آن زمان ۱۳، ۱۴ ساله بودم و چیزی از فرهنگنویسی نمیدانستم. …
