بازار
پژوهشگران دانشگاه فنی درسدن (Dresden University of Technology) همراه با متخصصان موسسه فرانهوفر (Fraunhofer Institute) در آلمان، برای سنجش دقیق این نشانه‌ها سراغ سه بخش از بدن رفتند که به ندرت در کانون آزمایش‌های بالینی معمول قرار می‌گیرند: مجرای گوش، حفره بینی و فرورفتگی ناف. آن‌ها با سواپ‌های پنبه‌ای از ترشحات این سه ناحیه در ۲۴ داوطلب نمونه‌برداری کردند؛ گروهی که شامل افراد سالم، مبتلایان به کووید-۱۹، افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف و بیماران درگیر پارکینسون بود. ردپای صوتی مولکول‌های بو زیر تابش پرتوهای لیزر
بررسی امکان تشخیص پارکینسون از بوی ناف بر پایه روشی حساس به نام طیف‌سنجی فوتوآکوستیک لیزری (Laser-based photoacoustic spectroscopy) شکل گرفت. در این سازوکار آزمایشگاهی، پرتو لیزر مستقیماً به توده هوای پیرامون نمونه ساطع می‌شود. به محض برخورد نور، مولکول‌های فرار بوی پوست انرژی تابش را جذب می‌کنند و در کسری از ثانیه منبسط می‌شوند. همین انبساط و انقباض موضعی، امواج صوتی بسیار ظریفی به وجود می‌آورد که میکروفون‌ها و حسگرهای ارتعاشی پردقت آن‌ها را ثبت می‌کنند. از آنجا که هر دسته از ترکیبات شیمیایی فرکانس صوتی ویژه‌ای تولید می‌کند، این روش به محققان امکان داد اثر انگشت صوتی مشخصی از بار شیمیایی هوای اطراف پوست ثبت کنند.
بیشتر بخوانید
چه چیزی باعث بیماری پارکینسون می شود؟
چه ورزش‌هایی برای مبتلایان به پارکینسون مفید است؟
پردازش الگوهای طیفی به دست آمده، داوطلبان را در چهار خوشه مجزا قرار داد. در این میان، سواب‌های گرفته‌شده از بینی و فرورفتگی ناف شفاف‌ترین پاسخ‌ها را ثبت کردند؛ در حالی که نمونه‌های مجرای گوش سیگنال‌های پراکنده و ناواضح‌تری داشتند. البته در داده‌های نخستین، مرز میان برخی گروه‌ها هم‌پوشانی اندکی نشان می‌داد. دانشمندان برای اعتبارسنجی یافته‌های خود سه نمونه تازه از بیماران مبتلا به پارکینسون را وارد چرخه آزمایش کردند. هر سه نمونه بی هیچ انحرافی دقیقاً در خوشه ویژه پارکینسون نشستند؛ نشانه‌ای روشن از اینکه داده‌های قبلی پیامد تصادف آماری نبوده‌اند. …
