بازار
پیش درآمد- نویسنده در این سلسله یادداشت‌ها که هر کدام مستقل از دیگری است، می‌کوشد با نگاهی تازه به پیوند توسعه و انرژی در ایران و جهان، زمینهای برای آگاهی‌بخشی عمومی فراهم آورد. یادداشت پیش‌رو،دوازدهمین شماره از این مجموعه است.
در هر زمستان برای تامین حداکثری گاز خانگی، جریان خوراک پتروشیمی‌ها ، کوره‌های فولادی و برخی صنایع با محدودیت مواجه می شود . در طرف دیگر ماجرا ، برآورد داده‌های اطلس پتانسیل‌سنجی زیست‌توده ساتبا و گزارش‌های تحلیلی مرکز پژوهش‌های مجلس نشان می‌دهد که در سطح کشور روزانه بیش از سیصد هزار تن زیست‌توده فسادپذیر دامی، زراعی و شهری تولید می‌شود. بخش قابل‌توجهی از این ثروت درست در همان استان‌های دچار افت فشار تولید و رها می شود.
بررسی ها نشان می‌دهد رهاسازی این مقدار ماده آلی، سالانه بیش از سه میلیارد مترمکعب متان فرار با ضریب گرمایش اقلیمی ۲۸ برابر دی‌اکسید کربن تولید می‌کند که هم‌زمان با آلوده‌سازی منابع آب زیرزمینی، در اتمسفر نیز منتشر می‌شود.
این دوگانگی میان توقف یا محدودیت برای صنایع به دلیل محدودیت تامین خوراک از یک‌سو و هدررفت منابع متان رهاشده در دشت‌ها از سوی دیگر، بیانگر ضرورت بازنگری در معماری ساختار کلان انرژی کشور برای آینده بدون گاز یا با محدودیت های آن است.
تحولات اخیر بازارهای جهانی گاز نشان می‌دهد که استخراج گاز دیگر محدود به اکتشاف در اعماق زمین نیست. شمار واحدهای فعال تزریق بیومتان به خطوط لوله گاز در اروپا از مرز ۱۶۰۰ مرکز تولید گذشته است.
کشوری مانند دانمارک، نزدیک به 40 درصد از گاز جاری در شبکه انتقال خود را از طریق فرآورش فضولات دامی و پسماندهای کشاورزی تأمین می‌کند. این اقدام، بخشی از سند جامع امنیت انرژی اتحادیه اروپا موسوم به «ریپاور» است. در این برنامه هدف‌گذاری شده که تا سال ۲۰۳۰ میلادی، سالانه ۳۵ میلیارد مترمکعب بیومتان وارد خطوط لوله گاز این قاره شود.
با این حال، توسعه این فناوری بدون بررسی چالش‌های فنی و اقتصادی ممکن نیست. منتقدان همواره بر چند مسأله کلیدی از قبیل بار مالی ناشی از جمع‌آوری و حمل پسماندهای پراکنده ، نوسانات فصلی تولید پسماندهای زراعی در طول سال و ریسک نشت احتمالی متان در واحدهای هضم بی‌هوازی انگشت می‌گذارند. …
