بازار
دوشکا با وزن تقریبی ۳۴ کیلوگرم در نوع پیاده نظام، در صورت نصب بر روی سه پایه یا کالسکه چرخ دار می تواند به نرخ شلیک چرخه‌ای حدود ۶۰۰ گلوله در دقیقه با برد موثر بیش از ۲۰۰۰ متر دست یابد و امکان نصب در خودرو، قایق و هواپیما را دارد. این سلاح که به دلیل دوام در شرایط سخت و سادگی نگهداری مشهور است، از جنگ جهانی دوم تا ناآرامی‌های مدرن، شاهد استقرار گسترده در نبرد‌ها بوده است، جایی که گلوله‌های پرسرعت آن در برابر زره‌پوش‌های سبک، پرسنل و وسایل نقلیه غیرزرهی مؤثر بوده‌اند. منشاء و توسعه اولیه
توسعه تیربار سنگین دوشکا به اواسط دهه ۱۹۲۰ و تلاش‌های اتحاد جماهیر شوروی برای ساخت یک سلاح سنگین مدرن جهت استفاده‌های ضدهوایی و کاربرد‌های عمومی برمی گردد. در آن زمان شوروی به دنبال سلاحی بود که بتواند محدودیت‌های تیربار‌های موجودِ دارای سیستم خنک‌کننده آبی، نظیر «ماکسیم مدل ۱۹۱۰» (Maxim PM۱۹۱۰) را برطرف کند. در سال ۱۹۲۵، ارتش شوروی برنامه‌ای را به‌طور مشخص برای دستیابی به تیربار‌های سنگین ضدهوایی آغاز کرد. در ابتدا، آنها به آزمایش طرح‌های خارجیِ تغییریافته مانند تیربار «ویکرز» (Vickers) کالیبر ۵۰ پرداختند، اما سپس به سمت توسعه و طراحی بومی روی آوردند.
«واسیلی دگتیارف»، طراح برجسته سلاح‌های گرم در شوروی، مأمور شد تا نسخه‌ای از طرح‌های پیشین خود برای تیربار‌های سبک را توسعه دهد. نتیجه، ساخت نمونه اولیه «دی‌کی» (DK - مخفف Degtyaryov Krupnokaliberny به معنای دگتیارفِ کالیبر بزرگ) در سال ۱۹۳۰ بود که تا سال ۱۹۳۳ تحت آزمایش قرار داشت. سلاح دی‌کی از سیستم عملکرد با گاز باروت و خنک‌کننده هوایی بهره می‌برد و از فشنگ‌های ۱۲.۷ در ۱۰۸ میلی‌متری استفاده می‌کرد و به یک خشاب کاسه‌ای (درامی) ۳۰ تیری مجهز بود. …
