مین‌یاب جدیدی که ماده منفجره را بو می‌کشد

به گزارش ایسنا، فناوری جدیدی برای ردیابی مین‌ها در بریزبن استرالیا آزمایش شده است که رویکردی تازه برای یافتن این ادوات انفجاری ارائه می‌دهد.

دستگاه «ماین‌ریدر آردی‌اکس»(MineReader RDX) از اصل جدیدی برای شناسایی مین‌ها بهره می‌برد که به جای جستجوی خودِ مین، بر یافتن ماده منفجره درون آن تمرکز دارد.

تاریخچه مین‌ها به زمانی بازمی‌گردد که مهندسان دریافتند راه شکست دادن دژهای تسخیرناپذیر، حفر تونل در پیِ دیوارها و فرو ریختن آنها است. با این حال، نمونه‌های امروزی که مملو از مواد منفجره قوی هستند و زیر خاک کمین کرده‌اند تا وسایل نقلیه یا عابرانِ بی‌خبر را منفجر کنند، بسیار خطرناک‌تر و مخرب‌ترند.

تلاش‌های هماهنگی برای ممنوعیت این‌گونه ادوات صورت گرفته، اما همچنان با نرخی تأسف‌بار از آنها استفاده می‌شود.

با اینکه می‌توان مین‌های مدرن را طوری ساخت که پس از مدتی مشخص به‌ طور خودکار غیرفعال شوند، اما برخی میدان‌های مین حتی یک قرن پس از کاشتن‌شان، همچنان خطری مرگبار محسوب می‌شوند.

بنابراین جای تعجب نیست که شناسایی مین در محافل نظامی و غیرنظامی، اولویت بالایی داشته باشد، اما مسئله اینجا است که شناسایی مین‌ها اغلب کار آسانی نیست.

هر کسی که فیلم‌های جنگی زیادی دیده باشد، احتمالاً با دستگاه‌های مین‌یاب آشنا است؛ دستگاه‌هایی که در واقع نمونه‌ای نظامی از فلزیاب‌های تفریحی هستند. عملکرد این دستگاه‌ها بر پایه القای الکترومغناطیسی استوار است. بخش پارویی‌شکلِ انتهای دسته دستگاه، با حرکت رفت‌وبرگشتی روی زمین، یک میدان الکترومغناطیسی ایجاد می‌کند. وضعیت این میدان توسط یک مدار پایش می‌شود که فرکانس‌های مختلف میدان را تفکیک کرده و به دنبال تغییراتی در شدت میدان می‌گردد؛ تغییراتی که نشان‌دهنده وجود اشیاء (از جمله اجسام فلزی) هستند.

به زبان ساده؛ اگر آن بخش پارویی را روی سکه‌ای مدفون در خاک حرکت دهید، دستگاه صدای بوق ممتد تولید می‌کند. …