بازار
تا چشم کار می‌کند، هیاهوست. موجوداتی که معلوم نیست از کجا آمده‌اند و قرار است به کجا بروند، پیکره‌هایی که گویی هر کدام گرفتار ماجرایی هستند و در این میان کسی هم فرصت نمی‌کند توضیح بدهد چه اتفاقی افتاده است. یکی در حال گریز است، دیگری در طغیان و آن یکی شاید تنها ایستاده و نگاه می‌کند. اما این نگاه کردن تا چه اندازه می‌تواند بی‌طرفانه باشد؟ وقتی همه‌چیز درگیر است، ناظر چه نسبتی با ماجرا دارد؟ اصلاً مگر می‌شود در چنین موقعیتی فقط تماشا کرد؟
مینو کیانی در نمایشگاه انفرادی «مهتاب تاریک» در گالری ۳۳، ما را با چنین وضعیتی روبه‌رو می‌کند. عنوان نمایشگاه خود حکایتی دارد؛ مهتاب، که قرار است در تاریکی شب روشنایی ایجاد کند، اینجا با صفت تاریک همراه شده است. ترکیبی که در نگاه نخست قدری متناقض به نظر می‌رسد. مگر نه اینکه مهتاب برای دیدن است؟ پس این تاریکی از کجا می‌آید؟ شاید مسئله همین باشد که قرار نیست با روشن شدن چراغ، همه‌چیز برای ما آشکار شود. گاهی نور هم نمی‌تواند تکلیف آدم را با آنچه پیش رویش قرار گرفته روشن کند. در چنین شرایطی، دیدن لزوماً به معنای شناختن نیست و چه‌بسا هرچه بیشتر نگاه کنیم، پرسش‌های بیشتری پیش رویمان قرار بگیرد. …
