بازار
به گزارش فارس، فلسفه توسعه پرناچ در اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی، ریشه در یک نیاز سنجی عملیاتی از سوی وزارت کشور روسیه داشت. در آن دوران، نیروهای ویژه در محیط‌های پرتراکم شهری با یک دوراهی مرگبار مواجه بودند. تپانچه‌های کمری استاندارد قدرت آتش لازم برای سرکوب تهدیدات را نداشتند و از سوی دیگر، استفاده از مسلسل‌های دستی قدرتمندی مانند AKS-74U به دلیل نفوذ بیش از حد و کنترل‌ناپذیری گلوله‌ها، خطر برخورد با غیرنظامیان را به شدت افزایش می‌داد.
افزون بر این، تولید تپانچه خودکار افسانه‌ای اما قدیمی استچکین (APS) نیازمند فرآیندهای ماشین‌کاری بسیار پرهزینه بود. دفتر طراحی TsKIB SOO در تولا، با رویکردی مبتنی بر بهینه‌سازی اقتصادی و ارتقای متریال، پروژه پرناچ را برای پر کردن این شکاف تاکتیکی آغاز کرد.
از منظر فناوری مهمات و ترمینال بالستیک، اوتی‌اس-۳۳ برای شلیک گلوله‌های کالیبر ۹x۱۸ میلی‌متر ماکاروف بهینه‌سازی شده است اما نقطه عطف طراحی و فناورانه این سلاح، مقاومت ساختاری آن برای استفاده از مهمات پرفشار و زره‌شکاف سری (9x18mm PMM) است. این مهمات با باروت بیشتر و طراحی مرمی متفاوت، سرعت دهانه و انرژی جنبشی را به طرز چشمگیری افزایش می‌دهند.
این ارتقای متالورژیک و بالستیک در لوله سلاح، به پرناچ اجازه می‌دهد تا در فواصل نزدیک، به راحتی از جلیقه‌های ضدگلوله پلیمری و سبک عبور کند؛ قابلیتی که در فناوری تسلیحات کمری یک مزیت سایبری و فیزیکی حیاتی به شمار می‌رود.
بزرگترین دستاورد تکنولوژیک پرناچ در سیستم مهار لگد آن نهفته است. شلیک با نرخ ۸۰۰ تیر در دقیقه در یک تپانچه سبک، از نظر فیزیکی باعث انحراف شدید لوله می‌شود. مهندسان روس برای خنثی کردن این گشتاور، به دینامیک سیالات و کنترل گازهای احتراق روی آوردند. لوله پرناچ دارای شیارهای مهندسی‌شده‌ای است که بخشی از گاز پرفشار شلیک را به سمت بالا هدایت می‌کند. اسلاید سلاح نیز در هماهنگی با این شیارها برش خورده تا این گازها به عنوان یک ترمز دهانه فعال عمل کرده و نیرویی رو به پایین برای تثبیت سلاح ایجاد کنند. …
