بازار
به گزارش زومیت، امروز این ایده آن‌قدر بدیهی به نظر می‌رسد که به‌سختی می‌توان جهان ارتباطات متفاوتی را تصور کرد؛ ولی کمتر از یک قرن پیش، ریاضیات، مدارهای الکتریکی و ارتباطات هرکدام قلمرو جداگانه‌ای داشتند و هنوز کسی چارچوبی عمومی برای پیوندزدن آن‌ها پیدا نکرده بود. کلود شانون چنین پیوندی را در دو مرحله ساخت.
چرا می‌توان صدا، تصویر و متن را به زبانی مشترک ترجمه کرد؟ شانون هرگز قصد نداشت دنیای دیجیتال را خلق کند. او در هر مرحله فقط سراغ مسئله‌ای رفت که سر راهش سبز می‌شد و حل هر مسئله او را به کشف بعدی کشاند. خانه‌تکانی در مغز مکانیکی: پایان عصر چرخ‌دنده‌ها
سال ۱۹۳۶، کلود شانونِ بیست‌ساله مدرکش را از دانشگاه میشیگان گرفت و در همان روزها چشمش به آگهی کوچکی افتاد. MIT دنبال کسی می‌گشت که با ماشینی شبیه به یک مغز مکانیکی کار کند. شانون درخواست داد، پذیرفته شد و سال‌ها بعد این شغل را یکی از بزرگ‌ترین خوش‌شانسی‌های زندگی‌اش خواند.
مغز مکانیکی همان تحلیل‌گر دیفرانسیل ونیوار بوش بود؛ غولی به بزرگی یک اتاق، ساخته‌شده از چرخ‌دنده، محور و دیسک که معادلات دیفرانسیل را با چرخش فیزیکی قطعاتش حل می‌کرد. شانون ساعت‌های طولانی را در اتاقی خاکستری کنار این ماشین می‌گذراند. دستگاه مدام روغن‌کاری، تنظیم و تعمیر می‌خواست.
اما بخش طاقت‌فرسای کار این بود که بعد از حل هر معادله، اپراتورها باید ساعت‌ها چرخ‌دنده‌ها را با دست جابه‌جا می‌کردند تا ماشین برای مسئله‌ی بعدی آماده شود. به زبان امروز، برنامه‌نویسی این کامپیوتر با آچار و پیچ‌گوشتی انجام می‌شد.
شانون طی همین ساعات خسته‌کننده، با خودش فکر کرد چرخ‌دنده‌ها کُندند و خطا می‌کنند. آیا واقعاً برای محاسبه به این‌همه قطعه‌ی سنگین نیاز داریم؟ اگر کار را به کلیدهای ساده‌ی الکتریکی بسپاریم، چه اتفاقی می‌افتد؟ پیوند دو دنیای موازی: وقتی منطق صاحب سیم و کلید شد …
