بازار
پرها بخش جدایی ناپذیر از سلامت پرندگان زینتی هستند. پرنده ای که پرهایش کامل و سالم است، دمای بدن خود را بهتر تنظیم می کند، در برابر ضربه و آسیب پوستی محافظت می شود، توان پرواز و حرکت طبیعی دارد و رفتارهای اجتماعی و تولیدمثلی خود را بهتر نشان می دهد. به همین دلیل، وقتی صاحب پرنده متوجه کچلی، ریزش پر یا خالی شدن نواحی مشخصی از بدن حیوان می شود، معمولاً با نگرانی به دنبال پاسخ این پرسش است: «علت کچلی پرندگان زینتی چیست؟»
پاسخ این پرسش به یک عامل واحد محدود نمی شود. کچلی در پرندگان زینتی می تواند نشانه پرریزی طبیعی و فصلی، سوءتغذیه، استرس مزمن، انگل خارجی، عفونت پوستی، بیماری ویروسی، اختلال هورمونی، بیماری داخلی یا رفتاری آموخته مانند پرکنی باشد. تشخیص درست زمانی امکان پذیر است که به الگوی ریزش پر، سن پرنده، گونه، تاریخچه تغذیه، شرایط محیطی، رفتار روزانه و نشانه های همراه توجه شود.
ریزش پر متقارن و تدریجی در دوره پرریزی معمولاً طبیعی است. در مقابل، کچلی نامتقارن، همراه با زخم، خارش، بی حالی، کاهش وزن، پرهای بدشکل یا رفتار پرکنی نیازمند بررسی دامپزشک متخصص پرندگان است.
کچلی یا آلوپسی به از دست رفتن پر در نواحی ای گفته می شود که به طور طبیعی باید پوشیده از پر باشند. این وضعیت می تواند موقت یا دائمی باشد و شدت آن از ریزش چند پر تا خالی شدن کامل سینه، شکم، پشت، گردن یا بال ها متغیر است. در پرندگان زینتی، کچلی ممکن است نتیجه ریزش فعال پر، شکستن پر، کندن پر توسط خود پرنده، کندن پر توسط پرنده دیگر یا اختلال در رشد فولیکول پر باشد.
هر کاهش تراکم پر را نباید به طور خودکار کچلی بیماری زا در نظر گرفت. پرندگان در دوره پرریزی، پرهای قدیمی خود را از دست می دهند و پرهای جدید رشد می کنند. این فرایند معمولاً منظم و متقارن است. برخی نژادها و گونه ها نیز به طور طبیعی تراکم پر کمتری در نواحی خاص دارند. اما وقتی پوست نواحی بدون پر قرمز، ملتهب، زخمی، پوسته دار یا خون آلود باشد، یا پرنده رفتار غیرطبیعی نشان دهد، بررسی تخصصی ضروری است. …
