تئاتر، بیش از بسیاری از هنرها، به «حضور» وابسته است؛ حضوری زنده، انسانی و بی‌واسطه که در آن، بدن و صدا، ابزار اصلی بیان‌اند. از همین رو، هر فقدان در این عرصه، نه‌تنها خلایی در تاریخ هنری، بلکه گسستی در زنجیره انتقال تجربه، آموزش و زیست حرفه‌ای نیز به‌جا می‌گذارد.