بر اساس اعلام سازمان آب و برق خوزستان، سیلاب اخیر حجم قابلتوجهی از رسوبات حوضه آبریز دز را وارد مخزن این سد کرده است. پیامد این اتفاق، افزایش شدید کدورت آب، اختلال در عملکرد برخی واحدهای نیروگاهی و کاهش ظرفیت تخلیه آب به پاییندست بوده است.
اما آنچه در سد دز اتفاق افتاده، صرفاً یک مشکل فنی نیست. این رخداد بار دیگر پرسشی جدی را درباره وضعیت مدیریت حوضههای آبریز مطرح میکند: چرا پس از سالها هشدار درباره تخریب مراتع، فرسایش خاک و ضعف آبخیزداری، هنوز بارشهای شدید میتوانند چنین خسارتهایی به منابع آبی کشور وارد کنند؟
باران مقصر نیست؛ زمینی که دیگر توان نگهداری آب را ندارد، مسئله اصلی است.
حوضه آبریز دز طی سالهای گذشته تحت تأثیر عواملی مانند تخریب پوشش گیاهی، چرای مفرط دام، جادهسازیهای غیراصولی و ضعف مدیریت آبخیزداری، با فرسایش شدید خاک مواجه شده است. وقتی پوشش گیاهی از بین میرود، خاک قدرت تثبیت خود را از دست میدهد و با نخستین بارشهای سنگین، حجم زیادی از آن به حرکت درمیآید.
این وضعیت پس از دورههای طولانی خشکسالی میتواند تشدید شود. زمین خشک و آسیبدیده در برابر بارشهای شدید، مستعد شکلگیری روانآبهای پرقدرت است؛ روانآبهایی که خاک و رسوبات را از دامنهها و مراتع به رودخانهها و در نهایت مخازن سدها منتقل میکنند.
به همین دلیل، رسوبات واردشده به مخزن دز را نمیتوان فقط پیامد بارشهای آبانماه دانست. این اتفاق حاصل مجموعهای از عوامل طبیعی و انسانی است که طی سالها روی هم انباشته شدهاند. بحران از مخزن سد بیرون میزند
نگرانی اصلی فقط به اختلال در عملکرد نیروگاه سد دز محدود نیست. پاییندست رودخانه نیز از پیامدهای این اتفاق در امان نمانده است. …


دانلود از کافه بازار































































































































































