وی افزود: این آیین پس از پایان برداشت محصول، بهویژه برنج و گندم، در مناطق مختلف مازندران از جمله بابلسر، ساری، قائمشهر، بهشهر، نور، جویبار، سوادکوه و دیگر مناطق استان برگزار میشده و هر منطقه متناسب با پیشینه تاریخی و فرهنگی خود، آداب و رسوم ویژهای را به آن افزوده است.
این پژوهشگر فرهنگ بومی مازندران با بیان اینکه جشن خرمن صرفاً یک مراسم برای پایان برداشت محصول نیست، تصریح کرد: این آیین در گذشته فرصتی برای گردهمایی اهالی روستا، دیدار خانوادهها، انتقال تجربه میان نسلها، قدردانی از کشاورزان و تقویت پیوندهای اجتماعی بود و در کنار کار و معیشت، موسیقی، هنر، بازی، غذا، باورهای مذهبی و آیینهای جمعی نیز در آن حضور داشت.
گلمحمدیتواندشتی با اشاره به برخی مؤلفههای اصیل جشن خرمن گفت: اجرای موسیقیهای بومی همچون کتولی، امیریخوانی و طالبا، رقصهای آیینی مانند رقص خرمن، دُهُل، بینجسما، چوسما و لوچو، اجرای آیین «جینگازنی» با بهرهگیری از اسب، نمایش شیوههای سنتی خرمنکوبی با گاو و اسب، پخت غذاهای محلی مانند آش، شیربرنج و نان تنوری، برپایی نمایشگاه صنایع دستی و ابزارهای سنتی کشاورزی و همچنین آیینهای شکرگزاری، بخشهایی از هویت واقعی این جشن را تشکیل میدهند.
وی ادامه داد: متأسفانه در سالهای اخیر، بسیاری از جشنهای خرمن از محتوای اصیل خود فاصله گرفتهاند و در برخی موارد، عنوان «جشن خرمن» باقی مانده اما بخش قابل توجهی از مؤلفههایی که هویتبخش این آیین بوده، حذف یا کمرنگ شده است. …
