دکتر علی هاشمی مدرس دانشگاه، با بررسی عمیق درسگفتارهای زمستان ۱۳۹۹ عبدالکریم سروش درباره «دین و قدرت» و مفهوم «پیامبر اقتدارگرا»، این نظریه را در بیست محور کلیدی به بوته تحلیل میگذارد و پیوندهای تاریخی و ساختاری آن را با تجربه صدر اسلام و وضعیت کنونی حکمرانی در ایران بررسی میکند. نویسنده با تأکید بر اینکه دین پدیدهای صرفاً فردی نیست و ورود آن به عرصه سیاست و اداره جامعه ناگزیر با مسائل قدرت، قانون، مشروعیت و اجبار درهم می آمیزد، نشان میدهد چگونه خلط میان اقتدار و اقتدارگرایی، تقدیس قدرت به نام دین و غلبه مصلحتاندیشی بر عدالت میتواند به تضعیف سرمایه معنوی دین و فرسایش اعتماد عمومی بینجامد. در این چارچوب، تجربه تشکیل جامعه مدینه و چالشهای پس از آن در کنار واقعیتهای امروز ایران قرار میگیرند تا مرز میان نقد حکومت و نقد دین، حدود دخالت نهادهای دینی در دولت و ضرورت پاسخگویی به قصد حفظ کرامت انسانی روشنتر شود. در ادامه، هاشمی با طرح سه نقد رویکردی و روششناختی به دیدگاه سروش، بر تعمیم بیش از حد اقتدارگرایی به شخصیت و رسالت پیامبر، خطر گزینش یکسویه شواهد تاریخی و نادیده گرفتن امکان تحول و تنوع الگوهای حکمرانی در تاریخ انگشت میگذارد. در نهایت، نویسنده با کنار گذاشتن دوگانه تقلیلگرایانه تقدیس بینقد گذشته یا طرد کلی میراث اخلاقی و معنوی دین، هفت اصل اصلاحی برای تفکیک مسئولیت سیاسی از جایگاه معنوی، صیانت از آزادی نقد و تقدم عدالت بر مصلحت قدرت ارائه میدهد و تأکید میکند که هدف نهایی حکمرانی، صیانت از کرامت انسانی و نجات دین از هزینههای قدرتطلبی و نجات قدرت از وسوسه تقدس است. این مطلب را در ادامه می خوانید:
مقدمه: مسئله دین و قدرت، مسئله دیروز و امروز …


دانلود از کافه بازار
































































































































































![[دکتر علی دارابی] ناکارآمدی نهادهای بینالمللی](/news/u/2026-11-22/ettelaat-aulv0.jpg)