پذیرش این تأخیر از سوی ایران، در شرایطی که میتوانست بر برگزاری نشست در موعد مقرر اصرار کند، نشانهای روشن از حسن نیت و صداقت تهران در مسیر همگرایی منطقهای است؛ صداقتی که اکنون کشورهای ساحلی خلیج فارس و دریای عمان را در برابر آزمونی جدی قرار داده است: آیا استقلال سیاسی و ادعای آنان درباره ضرورت شکلگیری امنیت بومی، در میدان عمل نیز قابل اثبات است؟ صبری که نباید با ضعف اشتباه گرفته شود
ایران همواره بر اصل همگرایی میان کشورهای منطقه و حلوفصل مسائل از مسیر گفتوگوی درونمنطقهای تأکید داشته است. دیدار اخیر مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، با ولیعهد امارات در حاشیه نشست بریکس در هند، با وجود برخی اقدامات خصمانه این کشور علیه ایران، نمونهای از همین رویکرد بود؛ دیداری که بر ضرورت ارتقای روابط میان همسایگان تأکید داشت.
حتی در طول شش ماه جنگ رمضان نیز دیپلماسی منطقهمحور ایران متوقف نشد و رایزنیهای دیپلماتیک ادامه یافت؛ چنانکه میانجیگرانی از عمان، پاکستان و قطر به تهران سفر کردند. امروز نیز پذیرش تأخیر در برگزاری نشست، در امتداد همان سیاست گفتوگومحور قرار دارد؛ سیاستی که نه از ضعف، بلکه از اطمینان به توانمندیهای ملی و پیوند میان میدان و دیپلماسی حکایت میکند. …
