روزگار بوردا و لباس‌های دست‌دوز

هفت صبح| پنجاه سال پیش، برای اینکه زنی لباسی مطابق مد روز بپوشد، راه‌های محدودی پیش رویش بود. ویترین مغازه‌ها هنوز مثل امروز پر از لباس‌های آماده با صدها مدل و رنگ نبود. اگر کسی لباس متفاوتی می‌خواست، باید پارچه مناسبی پیدا می‌کرد، طرحی انتخاب می‌کرد و سراغ خیاطی می‌رفت که بتواند آن تصویر را به لباس تبدیل کند. در آن سال‌ها مجله آلمانی بوردا برای بسیاری از علاقه‌مندان به لباس و مد، چیزی شبیه یک پنجره رو به دنیای تازه بود.

 

الگوهای لباس، مدل‌های تازه یقه و آستین و برش‌هایی که از اروپا می‌آمدند، در صفحات این مجله جا داشتند و خیاط‌ها با استفاده از آنها سلیقه مشتریانشان را شکل می‌دادند.احترام قاضی از همان روزگار وارد دنیای خیاطی شده است. او در طول حدود نیم‌قرن کار، تغییرات زیادی را دیده است. از روزهایی که یک لباس خوش‌دوخت می‌توانست سال‌ها در کمد بماند تا امروز که سرعت تغییر مد و فراوانی لباس‌های آماده، بازار خیاطی سفارشی را دگرگون کرده است.

  ‌ از کجا شروع کردید؟

من حدود ۵۰ سال پیش وارد این کار شدم. آن زمان خیاطی برای خیلی از خانواده‌ها یک نیاز جدی بود. لباس آماده به شکل امروز فراوان نبود و خانم‌ها ترجیح می‌دادند لباسشان را مطابق سلیقه و اندازه خودشان بدوزند. البته خیاطی هم مثل هر حرفه دیگری قلق داشت. باید چشم آدم به پارچه و فرم لباس عادت می‌کرد. گاهی یک مدل ساده را می‌دیدید و باید می‌فهمیدید با چه برشی می‌شود همان لباس را درست کرد. آن روزها کار از اندازه‌گیری و برش تا پرو و دوخت، با دقت زیادی انجام می‌شد. مشتری هم معمولاً برای انتخاب مدل وقت می‌گذاشت. لباس قرار بود برای مدت طولانی استفاده شود و کسی دوست نداشت پول پارچه و دوختش را بابت کاری بپردازد که بعد از چند بار پوشیدن از مد بیفتد.

   در آن سال‌ها چطور از مد روز دنیا باخبر می‌شدید؟ …