بازار
گرافیک امروز دیگر تنها عرصه‌ای برای خلق تصاویر زیبا و ترکیب رنگ‌ها نیست؛ از نشان تجاری و بسته‌بندی محصولات گرفته تا تبلیغات شهری و هویت بصری کسب‌وکارها، همه به این هنر وابسته هستند، در چنین فضایی، هر انتخاب بصری باید بتواند پیامی مشخص را به مخاطب منتقل کند و در عین حال با هویت و اهداف برندی که نمایندگی می‌کند، هم‌خوان باشد.
با این حال، در میان سرعت تغییر سلیقه‌ها و گرایش روزافزون به طراحی‌های ساده و کم‌جزئیات، پرسش مهمی پیش روی گرافیک ایران قرار دارد؛ نقش‌مایه‌هایی که قرن‌ها در معماری، نگارگری، صنایع دستی و هنرهای سنتی این سرزمین حضور داشته‌اند، امروز چه سهمی از طراحی معاصر دارند و چرا بخشی از این میراث بصری کمتر در آثار گرافیکی دیده می‌شود؟
فریبا مولایی آقاجان، مدرس دانشگاه و کارشناس گرافیک در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به تأثیر شرایط اجتماعی و فرهنگی بر انتخاب عناصر بصری اظهار کرد: میزان استفاده از نمادهای ایرانی در طراحی به شرایط محیطی و جریان‌هایی بستگی دارد که در هر دوره سلیقه بصری جامعه را شکل می‌دهند. برای مثال در برخی موقعیت‌های فرهنگی یا سیاسی، توجه به نقوش ایرانی افزایش پیدا می‌کند، اما این استفاده باید متناسب با نوع فعالیت و هویت برندی باشد که قرار است از این عناصر بهره ببرد.
وی با تأکید بر اینکه استفاده از نمادهای ایرانی نباید تنها به انتخابی تزئینی تبدیل شود، افزود: هر برند هویت مشخصی دارد که رنگ‌های سازمانی، المان‌ها و مفاهیم آن را در بر می‌گیرد. بنابراین، زمانی می‌توان از نمادهای ایرانی به‌درستی استفاده کرد که این عناصر با هویت اصلی برند و مخاطب هدف آن هماهنگ باشند. فضای اجتماعی نیز در شکل‌گیری این انتخاب‌ها مؤثر است و نمی‌توان تأثیر آن را نادیده گرفت.
از سرو ایرانی تا بته‌جقه؛ نمادهایی با ظرفیت‌های کمتر دیده‌شده …
