میلوئیدوز؛ بیماری خاموشی که می‌تواند قلب، کلیه و اعصاب را درگیر کند

تصور کنید پروتئین‌هایی که باید به انجام فعالیت‌های طبیعی بدن کمک کنند، به‌جای ایفای نقش معمول خود، به شکل غیرطبیعی در بافت‌ها جمع شوند. این اتفاق اساس بیماری آمیلوئیدوز است؛ گروهی از اختلالات که در آن پروتئین‌های خاصی ساختار طبیعی خود را از دست می‌دهند و رسوباتی به نام آمیلوئید تشکیل می‌دهند.

به گزارش فرتاک نیوز؛ این رسوبات می‌توانند در اندام‌های مختلف از جمله قلب، کلیه‌ها، کبد، دستگاه گوارش و اعصاب محیطی انباشته شوند. با افزایش رسوبات، ساختار بافت تغییر می‌کند و عملکرد طبیعی اندام ممکن است کاهش یابد. شدت بیماری نیز به نوع پروتئین، محل تجمع آن و میزان آسیب واردشده بستگی دارد.

آمیلوئیدوز یک بیماری واحد با علت مشخص نیست؛ بلکه چندین نوع متفاوت دارد. برخی انواع با اختلالات سلول‌های پلاسما ارتباط دارند، بعضی زمینه ارثی دارند و برخی دیگر با افزایش سن یا بیماری‌های التهابی مزمن مرتبط‌اند. علائم آمیلوئیدوز؛ نشانه‌هایی که نباید نادیده گرفته شوند

یکی از دلایل دشواری تشخیص آمیلوئیدوز این است که نشانه‌های آن در مراحل اولیه ممکن است عمومی و شبیه بیماری‌های دیگر باشند. خستگی، ضعف، کاهش توان فعالیت و ورم بدن از جمله علائمی هستند که ممکن است فرد را به دلایل مختلف به پزشک مراجعه دهند.

با پیشرفت بیماری، علائم به اندام درگیر وابسته می‌شوند. وقتی قلب درگیر می‌شود

تجمع آمیلوئید در قلب ممکن است باعث سفت شدن عضله قلب و اختلال در پر شدن آن از خون شود. فرد ممکن است هنگام فعالیت یا حتی در مراحل پیشرفته‌تر در حالت استراحت دچار تنگی نفس شود. ورم پاها، تپش قلب، سرگیجه و کاهش تحمل فعالیت نیز از نشانه‌های احتمالی هستند. وقتی کلیه‌ها آسیب می‌بینند

درگیری کلیه می‌تواند موجب دفع غیرطبیعی پروتئین در ادرار شود. در برخی افراد، این وضعیت با ورم پاها، مچ‌ها یا اطراف چشم همراه است. اگر بیماری پیشرفت کند، عملکرد کلیه نیز ممکن است کاهش پیدا کند. وقتی اعصاب تحت تأثیر قرار می‌گیرند

آمیلوئیدوز در بعضی انواع خود می‌تواند به اعصاب محیطی آسیب برساند. گزگز، بی‌حسی، درد دست‌وپا و ضعف از نشانه‌های احتمالی هستند. برخی بیماران نیز هنگام برخاستن دچار سرگیجه می‌شوند که می‌تواند با افت فشار خون مرتبط باشد. سایر نشانه‌های احتمالی …