می خواستم با جهان چخوف گفت و گو کنم

 آنچه مرا به این اثر جذب کرد، تضاد میان سوگ، تنهایی و عشق از یک سو و موقعیت‌های کمیک از سوی دیگر بود. پوپووا زنی است که خود را در سوگ همسرش محبوس کرده و در مقابل، خدمتکار جوانش ماریا تلاش می‌کند او را به زندگی بازگرداند. همین تقابل نقطه شروع جذابی برای من بود.

 در نسخه من، جهان نمایش به رابطه پوپووا و اسمیرنف محدود نمی‌شود. حضور شخصیت‌هایی چون روح نیکلاس، روح چخوف و فرشته نگهبان باعث می‌شود گذشته، حال و حتی خود متن دائماً با یکدیگر گفت‌وگو کنند. انتخاب عنوان «بچه‌خرس» نیز از همین نگاه می‌آید. در نمایش، روح چخوف و فرشته نگهبان درباره تغییرات متن اصلی صحبت می‌کنند. بنابراین این عنوان به معنای فاصله گرفتن از چخوف نیست، بلکه نوعی بازی و گفت‌وگو با جهان اوست.

 چخوف اغلب خنده را در کنار تلخی و ناکامی‌های انسانی قرار می‌دهد. چگونه در «بچه‌خرس» میان این دو وجه تعادل برقرار کردید؟

 در این نمایش، خنده قرار نیست تلخی را پنهان کند، بلکه آن را بیشتر نمایان می‌کند. پوپووا به مردی وفادار مانده که در زمان حیاتش به او خیانت کرده، تحقیرش کرده و ثروتش را در قمار از بین برده است. این تناقض هم خنده‌دار است و هم دردناک.

هدف من صرفاً خنداندن تماشاگر نیست. اگر فقط بر وجه کمیک تأکید کنیم شخصیت‌ها به تیپ‌هایی اغراق‌شده، تبدیل می‌شوند. برایم مهم است مخاطب پشت رفتارهای طنزآمیز، تنهایی و آسیب‌پذیری آدم‌ها را هم ببیند. کمدی در این نمایش وسیله است، نه مقصد؛ می‌خواهم تماشاگر بخندد و پس از خنده متوجه شود که به یک موقعیت انسانی جدی، خندیده است.

 در فرآیند دراماتورژی چه تغییراتی در متن اصلی ایجاد کردید و منطق این تغییرات چه بود؟ …