جایگاه دانشگاهها در رتبهبندیهای بینالمللی، یکی از معیارهاییست که میتواند تصویری از وضعیت علمی کشورها، کیفیت پژوهش، ارتباط دانشگاه با جامعه و میزان تعامل آنها با جهان ارائه دهد. در تازهترین رتبهبندی آسیایی کیواس برای سال ۲۰۲۷، دانشگاههای ایران با وجود افزایش تعداد دانشگاهها در این فهرست، با افت جایگاه مواجه شدهاند. این اتفاق در شرایطی رخ داده که دانشگاههای منطقه و کشورهای آسیایی برای تقویت زیرساختهای علمی، جذب دانشجویان بینالمللی و افزایش اعتبار پژوهشی خود رقابت فشردهای دارند.
از سوی دیگر، دانشگاههای ایران همچنان با چالشهایی مانند محدودیت منابع مالی، دشواری همکاریهای علمی بینالمللی روبهرو هستند. حالا پرسش اصلی این است که افت رتبه دانشگاههای ایران تا چه اندازه به عملکرد داخلی دانشگاهها مربوط میشود و چه سهمی از آن را باید به شرایط بیرونی نسبت داد؟ آیا این روند قابل جبران است یا فاصله دانشگاههای کشور با رقبای منطقهای در حال بیشتر شدن است؟
افزایش تعداد دانشگاهها کاهش جایگاه
رتبهبندی کیواس یکی از نظامهای شناختهشده ارزیابی دانشگاهها در سطح بینالمللیست که از سال ۲۰۰۹ دانشگاههای آسیایی را بررسی میکند و هر سال نتایج آن را منتشر میکند. در رتبهبندی آسیایی ۲۰۲۷، حدود ۱۵۰۰دانشگاه حضور دارند و عملکرد دانشگاهها براساس مجموعهای از شاخصهای علمی، آموزشی، پژوهشی و بینالمللی ارزیابی شده است. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































![[دکتر علی دارابی] ناکارآمدی نهادهای بینالمللی](/news/u/2026-11-22/ettelaat-aulv0.jpg)